Pitchen is een vak apart

Als bezoeker van evenementen die met boeken te maken hebben krijg je vaak de gelegenheid om een auteur over zijn of haar werk te horen praten. Meestal is dat naar aanleiding van een net verschenen boek waar het publiek nog warm voor moet worden gemaakt. Er zijn allerlei varianten, meestal van aardige kwaliteit en informatief, maar in de vorm van pitchen is de kwaliteit en de aantrekkelijkheid van de presentatie heel wisselend.

Interview
In het algemeen zijn dat gesprekken tussen (hopelijk) goed voorbereide interviewers en één of meer auteurs. Dat kunnen heel geanimeerde gesprekken zijn die ook nog eens veel informatie over een boek geven. Meestal is dat zeer boeiend, een festival als Crossing border is razend interessant en ik kijk alweer reikhalzend uit naar de editie van 2016 (4 en 5 november).

Maar er zijn factoren die een interview kunnen maken en breken. Denk aan de akoestiek: een gesprek tussen Ernst Jan Pfauth en Jonathan Safran Foer in de Amsterdamse Zuiderkerk was nauwelijks verstaanbaar. Spijtig, maar daar kan de auteur weinig aan doen.

Maar in het algemeen vind ik dit een variant die de moeite en de tijd waard is.

Lezing
Eenrichtingsverkeer meestal. Niets van te zeggen, het is wel vaak een doortimmerd verhaal. De aantrekkelijkheid is sterk afhankelijk van inhoud en uitstraling van de verteller.

Pitch
Ja, en dan het probleemkind. Voor sommigen althans. Van een auteur die de kans krijgt om in 1 of 2 minuten iets over een boek te vertellen mag je verwachten dat deze zijn stinkende best doet om de toehoorders ervan te overtuigen dat zijn boek echt de moeite waard is.
En dat gaat nogal eens mis.

Eerst een goed voorbeeld. Bij de Dag van het Fantastische boek kregen verschillende auteurs  de kans om iets te zeggen over hun roman of verhaal. In het algemeen ging dat goed, de meesten van hen, van vrij jong tot iets minder jong, lukte het aardig om een boeiende pitch te houden. En om mijn interesse te wekken.

Bij het thrillerfestival in Zoetermeer van 23 oktober jongstleden kregen vijf auteurs, debutanten, de kans. De hen toegemeten tijd was twee minuten. En dat viel in een aantal gevallen toch tegen! Van de 5 lukte het welgeteld 1 schrijver om in 2 minuten zijn verhaal te doen. Aanstekelijk en nieuwsgierig makend. Zoals het hoort te zijn.

Een ander was na nog geen minuut al klaar en dan is 2 minuten ineens heel lang.

Van de 3 anderen is mij vooral bijgebleven dat zij recensies gingen citeren, uit kranten, websites, facebookgroepen et cetera.

Dat is makkelijk, goedkoop en nietszeggend. Je mag er toch van uitgaan dat een auteur in staat is om iets over zijn boek te vertellen! Waar zou je het over kunnen hebben, althans waar ben ik nieuwsgierig naar? Nou bijvoorbeeld: waarom schrijf je? Waarom dit verhaal, compleet verzonnen of heb je ergens inspiratie opgedaan? Wat wil je met je verhaal bereiken? Waarom dit perspectief? Wie heeft je geïnspireerd?

Met het voorlezen van recensies overtuig je mij niet. Wat ben je voor verhalenverteller als je niet in staat bent om twee minuten vol te kletsen over je boek? Je boek waar je een groot deel van je leven aan hebt gewerkt? Dan ga ik twijfelen aan je verhaal. Want misschien heb je eigenlijk niets interessants te melden. Misschien is dat wel tekenend voor je boek. Misschien is dat met dezelfde gemakzucht geschreven.

En besef dat je daardoor in ieder geval 1 mogelijke lezer kwijt bent. Als jij niet de moeite neemt om mij te proberen te overtuigen neem ik niet de tijd om je boek te lezen.
En dat is vast niet wat je met je pitch beoogt. Toch?

Share

Geef een reactie