Epicurus of Sedlacek?

In De wijsheid van een tandeloze glimlach gaat Daniel Klein naar Griekenland omdat ze daar volgens hem lijken te weten hoe je een lang en gelukkig leven leidt. Hij is over de zeventig en verbaast zich over zijn leeftijdgenoten die geforceerd jong willen blijven. Ze willen nog op Franse les, aan skydiving doen, nemen implantaten in plaats van een kunstgebit omdat ze geen oude mannenglimlach willen en vrouwen van tegen de zeventig laten hun borsten liften. Maar waarom? Waarom altijd op zoek naar nieuwe uitdagingen en mee blijven doen aan het jachtige leven? Kun je niet beter daarmee stoppen en genoegen nemen met een leven in aangename rust, keuvelend met vrienden gewoon het leven leven. Hij haalt Epicurus aan: “Niets is genoeg voor wie genoeg te weinig vindt”.

Aanvankelijk vond ik dit een mooie en ware gedachte, met instemming begroet, maar de twijfels namen toe. Want ik stemde een paar maanden geleden ook in met de uitspraken van Tomas Sedlacek. In mijn eigen woorden: de mens(heid) is al sinds de zondeval geneigd tot het zoeken naar nieuwe uitdagingen, het willen beleven van nieuwe ervaringen, het blijven ontwikkelen van je karakter, nieuwe kennis opdoen. Het niet tevreden zijn met de status quo is een wezenlijk onderdeel van het mens-zijn, nieuwsgierigheid en jezelf blijven ontwikkelen is een wezenlijk onderdeel van mensen.

Dat zijn twee tegengestelde boodschappen die ik allebei begrijp en waarvan ik van beide vind dat er iets voor valt te zeggen. En toch neig ik nu meer naar Sedlacek. Want hoe mooi ik de gedachte van Daniel Klein ook vind, hoe rustgevend die ook kan uitpakken, maar als ik naar mezelf kijk dan kan ik die rust niet opbrengen en blijf ik die uitdaging zoeken.
Dit moge blijken uit mijn hoeveelheid nog te lezen boeken die eerder toe- dan afneemt, de muziek die ik allemaal nog wil ontdekken, de reizen die ik nog wil maken en ga zo maar door.

En hoezeer ik de gedachten van Klein ook weet te waarderen, ik voel nu meer affiniteit met die van Sedlacek.

Geef een reactie