Turn of the century – Yes

Wat hebben Marc Chagall, Pygmalion (de mythe) en Jon Anderson, de zanger van Yes met elkaar gemeen?

De mythe van Pygmalion gaat (kort samengevat) over de beeldhouwer Pygmalion die op een dag een beeld maakt van een vrouw (Galatea) dat zo mooi wordt dat hij er verliefd op wordt. Op een feestdag ter ere van Aphrodite sprak hij de wens uit dat de goden hem een vrouw zouden schenken.  Eenmaal thuis zoende hij het beeld en het kwam tot leven. (Overigens leidde dat in de middeleeuwen tot de abjecte gedachte dat perfecte vrouwelijkheid alleen kan ontstaan door mannelijke scheppingskracht.)

Chagall was een Russische kunstenaar die in de jaren ’20 voorgoed naar Parijs emigreerde. Zijn vrouw overleed in 1944 na een ziekte. Elke verdere dag van zijn leven heeft hij haar gemist, aldus Jon Anderson die deze schilder rond 1970 leerde kennen toen Anderson zijn eerste schreden zette op het schilderspad.  

Beide verhalen combineerde hij met elkaar en verwerkte dat tot de prachtige tekst van het huiveringwekkend  mooie Turn of the century, waarin de ijle stem van deze zanger perfect op zijn plaats is en de verdere muzikale invulling (vooral het prachtige gitaarwerk van Steve Howe) even goed heel mooi is.

Bekijk ook de dromerige, weemoedige clip, zie de link onderaan.

Turn of the century – Yes

Realising a form out of stone
Set hands moving
Roan shaped his heart
Through his working hands
Work to mold his passion into clay, like the sun

In his room, his lady
She would dance and sing so completely
So be still he now cries
I have time, oh let clay transform thee so

In the deep cold of night
Winter calls, he cries “Don’t deny me!”
For his lady, deep her illness
Time has caught her
And will for all reasons take her

In the still light of dawn, she dies
Helpless hands soul revealing

Like leaves we touch we learn
We once knew the story
As winter calls he will starve
All but to see the stone be life

Now Roan, no more tears
Set to work his strength
So transformed him
Realising a form out of stone, his work
So absorbed him
Could she hear him?
Could she see him?
All aglow was his room dazed in this light
He would touch her
He would hold her
Laughing as they danced
Highest colors touching others

Did her eyes at the turn of the century
Tell me plainly
When we meet, how we’ll love, oh let life so transform me

Like leaves we touched we danced
We once knew the story
As autumn called and we both
Remembered all those many years ago
I’m sure we know

Was the sign with a touch
As I kiss your fingers
We walk hands in the sun
Memories when we’re young
Love lingers so

Was it sun through the haze
That made all your looks
As warm as moonlight?
As a pearl deep in your eyes
Tears have flown away
All the same light

Did her eyes at the turn of the century
Tell me plainly
When we meet how we’ll look
As we smile time will leave me clearly

Like leaves we touch, we see
We will know the story
As autumn calls we’ll both remember
All those many years ago


De clip op youtube

Share

Geef een reactie