Zweden en de illusie van onveiligheid

In Zweden verschijnen ontzettend veel thrillers. En andere romans. Er gaan nogal wat mensen dood in die boeken. Als dat ook maar enig realiteitsgehalte zou hebben zou er in Zweden nauwelijks meer een levende ziel te vinden moeten zijn. Waaruit je zou kunnen concluderen dat Zweden leeg is. En vooral heel erg onveilig. Is dat ook zo?

Om met de leegte te beginnen: ja, dat klopt wel. Als je niet in of nabij de grotere steden bent dan is het inderdaad een heel erg leeg land. Ter illustratie: we waren onlangs in Härjedalen, Midden Zweden, op vakantie, een gebied met de oppervlakte van een kwart van Nederland, maar met slechts circa 10.000 inwoners. Dat voelt leeg. Dat klopt dus wel.

Die onveiligheid? Nou, dat valt reuze mee. Althans, in de gebieden die ik ken, ver van de grote steden. Vaak genoeg gezien dat mensen hun auto niet op slot doen bij de supermarkt, of de raampjes open laten staan. Fiets op slot? Waarom eigenlijk? Dure spullen in de tuin, geen probleem.

Mooie situaties hebben wij meegemaakt met de sleutels van gehuurde vakantiewoningen, meermaals. Enkele voorbeelden.
Een moeilijk te vinden huis in een klein wijkje in een bos, geen huisnummers. In de beschrijving stond dat in de tuin een barbecue zou staan met daarin de sleutel. En warempel, we zagen een barbecue, en inderdaad, onder het deksel een sleutel. We waren op de goede plek. Oh ja, bij vertrek graag alles op slot doen, ramen dicht, je weet maar nooit, maar de sleutel moest weer terug op dezelfde voor iedereen toegankelijke plek.

Ander huis. In de reisbeschrijving stond dat de sleutel in een brievenbus langs de weg kon worden opgevist, kan niet missen. En ja hoor, op een brievenbus een sticker met een aanduiding en inderdaad, in de brievenbus een huissleutel. Bij vertrek hoefden wij niet moeilijk te doen, gewoon de sleutel in het slot, geen probleem. De twee flatscreens (waarom??) en de dure stereo liepen blijkbaar geen kans gestolen te worden.

Het laatste huis. Sleutel op te halen bij het informatiebureau. Te laat, gesloten, maar geen nood. De sleutel zat in een envelop in een halfopen brievenbus, iedere inwoner weet het te vinden, toeristen ook, de meesten weten niet beter.

Wat een vertrouwen, en niet bepaald in overeenstemming met het gevoel dat al die thrillers oproepen als je daar geloof aan hecht. En dan vraag je je af hoe het komt dat er zo veel thrillers worden geschreven.

Het antwoord lijkt voor de hand te liggen. Verveling, je moet toch wat.
In een groot deel van Zweden zijn de nachten kort. Waar wij waren in augustus zette de schemering in rond half elf en om twaalf uur leek het een soort van donker. Echt donker werd het niet, rond drieën werd het alweer lichter. In de zomer geen nachtleven, er is namelijk nauwelijks nacht. En van het daglicht moet je profiteren, werk aan de winkel, soms geestdodend werk, de fantasie kan aan de slag.
In de winter is dat precies andersom, er is dan nauwelijks daglicht. Genoeg aanleiding en tijd om je te vervelen. En verhaaltjes te verzinnen. Spannende verhalen meestal. Verzinsels die nogal afwijken van de werkelijkheid. Gelukkig maar. Zweden is grotendeels wel heel leeg, maar niet omdat er zoveel mensen door geweld om het leven komen.

Share

Geef een reactie