Spring naar toolbar

Gewoon opnieuw – Alex Klaasen

Gewoon Opnieuw’ door Alex Klaasen wint Annie M.G. Schmidtprijs
De Annie M.G. Schmidtprijs voor het beste Nederlandstalige theaterlied van het jaar gaat naar Gewoon Opnieuw, uitgevoerd door Alex Klaasen. Het lied komt uit de voorstelling Showponies II.

Praat ik teveel?
Zeg je het eerlijk, als ik teveel praat?

M’n leven stond stil
Al het eenzaam geploeter
Leidde tot niets
Ik dacht: het wordt kiezen, als dit nog lang duurt,
Tussen bang en verbitterd of bang en verzuurd
Toen, die nacht in april
Reed een gast op een scooter
Me zo van m’n fiets
Bloedend bij hem achterop naar de huisartsenpost
Bleef ik vloeken: M’n e-bike! Weet je wel wat die kost?!

Een dag later stond hij voor m’n deur
Met fruit in een mand
‘Wil je meer vitaminen,’ zei hij,
‘Dan weet ik vlakbij
Een fijn restaurant’
Hij wou m’n hechtingen zien, maar
Keek meer naar m’n gulp
Ik vroeg: is dit geilheid
Of slachtofferhulp?
‘k Vond ‘m leuk, al meteen
Maar wat moest ik na zo lang alleen

Hij zei: ‘Durf het
Gewoon opnieuw
Iedere dag opnieuw’
Nooit gedacht dat ik dat kon
Maar ik begon gewoon opnieuw

Na een maand af en aan
Ging ie een eettafel kopen
En trok bij me in
‘k Hield een litteken van ons verkeers-rendez-vous
Maar dat noemde hij trots onze liefdes-tattoo
In m’n luchtdicht bestaan
Deed hij de ramen weer open
En gaf alles zin
Wilde ik een gesprek over doodsangst, zei hij:
‘Da’s goed, maar dan wel met champagne erbij’

Ik heb m’n rijbewijs door hem gehaald
Tuinierde zelfs weer
Hij wou trouwen en ik zei: oké
Krankzinnig idee
Maar zeg maar wanneer
M’n hart snapte amper
Wat het overkwam
Het was klaar met de wereld
En met Amsterdam
Maar hij sleurde me mee
En ik zag de stad, elke boom, elke steen, elke bloem, alle mensen

Gewoon opnieuw
Iedere dag opnieuw
Nooit gedacht dat dat kon

En nooit gedacht dat iets doen met meer bluf minder zwaar is
Nooit gedacht: dit gaat ooit stuk
Omdat het cliché dat clichés altijd waar zijn echt waar is
Dus ook het cliché van geluk
En het cliché van een arts die heel rustig iets meedeelt
De foto’s, prognoses, de korte termijn
Nooit gedacht dat iets zo banaals hem ooit zou breken
En dat ik er voor hem kon zijn

Dat we die twee jaar voor ik hem verloor
Meer leefden dan ik
Heel m’n leven daarvoor
Hij ging snel achteruit
Maar bleef vechten, tot ik zei:
Lief, je mag gaan
Stil zat ik daarna dagen aan tafel en toen
Vroeg ik aan een leeg huis: wat gaan we nu doen?

Gewoon opnieuw?
Iedere dag, iedere dag
Nooit gedacht dat ik dat kon
Maar ik begon-

Praat ik teveel
Zeg je het eerlijk, als ik teveel praat?

En nu zit ik hier met jou
Ik ken je net een paar weken
En ben in de war
Geen idee hoe je dat al de eerste keer deed
Maar je maakt dat ik domweg mezelf vergeet

Het kon niet, het mocht niet van mij
Eerst niets mee gedaan
Maar als de liefde zelf weet: dit is waar
Dan trekt ze zich daar
Vrij weinig van aan
Ik laat het wonder maar toe
Dat ik jou heb ontmoet
En m’n litteken jeukt niet
Dus hij vindt het goed

Hij zei laatst nog dat ik te lang rouw
Dat ie ziet hoeveel ik van je hou

Hij zei ‘Durf het
Gewoon opnieuw
Iedere dag opnieuw’
Ik denk dat ik het kan
Dus wat dacht je ervan?

Gewoon opnieuw

Link naar youtube
Link naar bericht

1+

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: