Een liefde – Sara Mesa

Een liefde
Sara Mesa
Wereldbibliotheek
2021
Paperback
175
Nadia Ramer
9789028450943

De vreemde keuzes van een onnavolgbare hoofdpersoon

In Een liefde van Sara Mesa is een jonge vrouw op de loop voor het drukke, hectische en anonieme stadsleven. Het blijkt niet de enige reden. Zij heeft op haar werk een misstap begaan. Hoewel dat haar is vergeven was dat voor haar aanleiding om ontslag te nemen. Althans, dat is wat Nat vertelt. Of dat klopt daar kun je vraagtekens bij zetten. Gaandeweg merk je dat er wel wat schort aan haar beoordelingsvermogen.

De kronkelwegen van Nat

La Escapa heet de kleine plaats waar zij is terechtgekomen. Zij kan zich weinig meer permitteren dan een huis waaraan van alles mankeert. Haar vertaalwerk levert net genoeg op om niet te verhongeren en de huur van het krot te kunnen betalen.
De verhuurder is een opdringerige mafkees die in ieder geval niet van zins is om iets op te knappen. Ze staat er alleen voor, maar niet voor lang. Al snel is er een man, Piter, die zijn hulp aanbiedt. Belangeloos. Er lijkt een soort vriendschap te ontstaan, maar het is de man die afstand bewaart.

Er is een andere man, Andreas, bijnaam de Duitser, die ook zijn hulp aanbiedt, maar niet belangeloos. Met de tegenprestatie, een paar minuten liefdeloze seks in ruil voor een gerepareerd dak, kan zij wel leven. Dan gebeurt er iets bijzonders met de eenkennige en afstandelijke Nat. Zij wil dat vaker, ook als het dak gemaakt is. Het is een vorm van contact, zeg maar, en er ontstaat een zekere routine. Nog steeds liefdeloos, dat wel.

Dan gebeurt er in korte tijd van alles. Het meest ingrijpend is een voorval met de hond, Nurks, die haar door de verhuurder in de maag is gesplitst. Het leven in die kleine gemeenschap wordt er daarna niet gemakkelijker op.

Zij blijft buitenstaander

Wat in Een liefde het meest in het oog springt zijn de vreemde, onvoorspelbare personages. Het zijn mensen van wie de achtergrond veelal onduidelijk blijft. De hoofdpersoon over wie in de derde persoon wordt verteld is daarvan het beste voorbeeld. Zij wil zich het liefst met niemand bemoeien en mensen niet te dichtbij laten komen. Met Piter lukt dat moeiteloos, ook omdat hij het wel best vindt. Gek genoeg is dat met Andres ook zo. Goed, ze eten samen, dan hebben ze seks en dan gauw weer naar huis, maar verder blijft het contact oppervlakkig. Na een tijdje pas vertellen zij over persoonlijke zaken, maar dat pakt niet goed uit. Hoe meer toenadering er als mens is hoe groter de verwijdering in bed wordt. Van iets lichamelijk bevredigends worden het verplichte nummertjes.

Via Nat lees je ook over andere bewoners. Neem nou de buren. Zij wil geen contact met hen. De kinderen vindt zij vervelend want druk, de buurvrouw arrogant en de buurman zal vast wel iets van haar willen. Als zij min of meer gedwongen contact met elkaar hebben blijkt dat een verkeerde inschatting.
Neem ook de relatie met Andreas. Hij staat er niet goed op bij de andere inwoners, maar waarom dat zo is blijft wel een beetje raadselachtig. Toch wil Nat juist hem, de buitenstaander.

Het resultaat van dit alles? Nat weet nooit echt onderdeel te worden van de kleine gemeenschap. Zij blijft een buitenstaander die mensen op afstand houdt, vreemde keuzes maakt en de dorpsbewoners maar rare wezens vindt met wie zij liever geen contact heeft.
Met die houding is het lastig om overeind te blijven, laat staan je thuis te voelen in een kleine gemeenschap. Het boeiende en raadselachtige Een liefde laat dat op overtuigende wijze zien.

0

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: