Vakantielezen

Een korte update van hetgeen ik in een korte vakantie van negen dagen heb gelezen. Deze was bedoeld om het hoofd leeg te maken (rare uitdrukking, maar ik heb zo snel even geen betere) en bij te tanken na een drukke periode. Dat is goed gelukt: een winderige en mooie omgeving doet wonderen. Ik had ook geen zin/fut/energie om mij qua lezen bezig te houden met zware kost en ook dat is goed gelukt. Het werden een paar makkelijk te verteren tussendoortjes, prima voor een keer, maar niet bevredigend en daarom maak ik er geen gewoonte van in het dagelijkse leven. Deze drie boeken heb ik gelezen:

Handtekening van het kwaad – Chris Carter

Korte inhoud: Als de politie in een verlaten buitenhuis het toegetakelde lichaam van een jonge vrouw vindt, wordt de hulp van profiler Robert Hunter ingeroepen. In de nek van het slachtoffer is een vreemd teken zichtbaar: een dubbel kruis, de handtekening van een seriemoordenaar die Robert Hunter twee jaar eerder arresteerde, waarna de dader de doodstraf kreeg.

Is er een copycat actief die het werk van zijn voorganger eert? Of is de echte dader nooit veroordeeld en begint hij opnieuw zijn genadeloze spel? Robert Hunter en zijn partner Carlos Garcia vechten tegen de tijd in hun strijd om te voorkomen dat er nog meer slachtoffers vallen…

Mijn mening
Het leest gemakkelijk en meteen aan het begin zit de vaart er goed in. Daarna zakt dat wat in, het wordt wat trager om tegen het einde weer te versnellen. Een opbouw uit het boekje. Zoals alles in dit boek uit een handboek thrillers schrijven lijkt te zijn gekomen. Personages zijn stereotypen (zoals de hoofdpersoon die een razend intelligente psycholoog is en die altijd iedereen een stap voor is), de stijl is niet uitzonderlijk (naar boven noch naar beneden), de opbouw van de seriemoorden is precies zoals je dat altijd ziet in dit soort boeken. Zelfs het motief is niet origineel; wraak. Dan hoop je dat de aanleiding nog iets origineels te bieden heeft, maar helaas. Is er dan niets origineels? Nou vooruit, de dader wellicht, hoewel dat tegelijk de uitvoering van de misdaden iets ongeloofwaardigs geeft. Waar het wel in uitblinkt is de gedetailleerde beschrijving van alle gruwelen die de slachtoffers moeten hebben doorstaan.

Waarom dan toch gelezen? Omdat het op verschillende platforms enorm wordt geprezen en dat dan toch nieuwsgierig maakt. En af en toe iets proberen kan geen kwaad. Maar er moet wel heel wat gebeuren wil ik nog een boek van deze schrijver oppakken. Het mag duidelijk zijn dat ik weinig snap van alle loftuitingen.

Als de doden niet herrijzen – Philip Kerr

Korte inhoud: Berlijn 1934. De nazi’s zijn anderhalf jaar aan de macht en de stad bereidt zich voor op de Olympische Spelen van 1936. Sinds zijn gedwongen ontslag bij de politie is Bernie Gunther als privédetective in dienst van het beroemde Adlon hotel. Hier raakt hij na de ontdekking van twee lijken, dat van een zakenman en een Joodse bokser, betrokken bij de activiteiten van twee hotelgasten. De een is een linkse journaliste die Amerika wil bewegen de Spelen in Berlijn te boycotten; de ander een Duits-Joodse gangster, die de Spelen wil gebruiken om zichzelf en de maffia te verrijken. Bernie komt op het spoor van een veelomvattend netwerk, dat uit is op de grote sommen geld die de nazi’s bereid zijn te spenderen om daarmee het ‘nieuwe’ Duitsland aan de wereld te kunnen tonen. Het is een complot dat zijn effect pas twintig jaar later sorteert, in het Cuba van voor de revolutie. 

Mijn mening
Inmiddels het zesde deel van de reeks met Bernie Gunther in de hoofdrol. Dit deel is kenmerkend voor de gehele reeks. Sterke stukken worden afgewisseld met matige, zoals de boeken in deze reeks ook niet altijd even sterk zijn. De hoofdpersoon kan zich goed meten met andere hardboiled speurders: imposant voorkomen, goed gebekt (soms wel wat te), intelligent, doordouwer en gek op vrouwen (die vrijwel zonder uitzondering bloedmooi zijn en stuk voor stuk kunnen opgaan voor alle te winnen schoonheidsprijzen). Soms is hij mateloos irritant, soms is hij best te pruimen. De stijl van Kerr vind ik niet geweldig, veel bijvoeglijke naamwoorden en veel metaforen die lang niet altijd goed zijn en soms ronduit ergerlijk.

Wat deze serie toch goed maakt? De humor die bij vlagen goed werkt, de spanning die goed is gedoseerd, maar het is vooral de sfeer in Duitsland en vooral Berlijn voor, tijdens en na de oorlog. Het komt waarheidsgetrouw over en je krijgt een goed beeld van die periode die helaas wat overeenkomsten vertoont met hoe het er nu met de wereld voor staat. Ik ga met deze reeks wel verder, interessant genoeg. Toch wel.

Thuiskomen – Anne Tyler

Korte inhoud: Prachtig nieuw boek van Anne Tyler. Twee families met totaal verschillende achtergronden ontmoeten elkaar op het vliegveld van Baltimore terwijl ze de komst afwachten van twee Koreaanse adoptiebaby’s. De families houden contact en vieren ieder jaar samen deze ‘Aankomstdag’. De ontmoetingen worden gekenmerkt door ontsporende dialogen, tenenkrommende misverstanden en hilarische situaties. De vriendschap wordt door de jaren heen steeds hechter, maar door de grote verschillen ook steeds gecompliceerder. 

Mijn mening
Een boek van een schrijfster die de hemel in wordt geprezen door types als John Updike en Nick Hornby en die prijzen heeft gewonnen zoals de Pulitzer. Dat wekt verwachtingen. Je kunt het al raden: die zijn niet uitgekomen. Dit is het tweede boek dat ik van Anne Tyler heb gelezen en in beide gevallen is het mij niet duidelijk geworden waarom haar die waardering ten deel is gevallen. Misschien net misgekleund en zijn dit de mindere boeken? Het verhaal heeft wel iets satirisch, maar echt, dat kan iemand als Lionel Shriver toch echt veel beter. Goed, het leest gemakkelijk, het is bij vlagen vermakelijk en er zitten (echt waar!) soms ook prachtige passages in. Ofwel: het zit er wel in, maar het komt er te weinig uit.

Het is niet slecht, zeker niet, maar meer dan een luchtig tussendoortje kan ik het niet noemen.

Conclusie: aardige vakantielectuur. Carter zal ik vermoedelijk verder links laten liggen, Kerr blijft in beeld en Tyler is een twijfelgevalletje. Nu wordt het weer tijd voor het betere werk.