Et In Arcadia Ego – Onno Kosters

I

In het Barlose spreek ik de taal
waarin ik niet werd geboren:
die mijn eerste tweede werd

Over de Ligterinkweg
lag het pad dat ons verbond
Hij net als ik de jongste

Wij beiden
een nieuwe wereld namen gevend
wanneer we bij elkaar speelden

Vuren bokse eerpels gedien
Zijn vader mende paarden op de es
zijn opa zeiste giechelend het gras

Vijftig jaar later of er niets is gepasseerd
spreek ik de vorm van de taal nog van daar:
de tongval klopt de woorden vervang ik

door die van de stadsmens van buiten
maar zonder dat ik een vreemde werd
Aarzelend houd ik mij staande

geaard waar ik niet werd gepoot – hij wel
die ik, met mijn vloeiend Achterhoeks
ben kwijtgeraakt