Tweespraak in de herfst – Maurice Gilliams

Omhooggerezen uit de grond der tranen
zien wij dit land, gelijk ons eigen peinzen.
– ‘In bruine hoeven midden blauwe weiden
slapen de mensen met hun vee vergaderd.’

Wij schrijden door de nacht, gehuld in nevels,
om met de maan onzichtbaar te vergrijzen.
– ‘Het water rilt van ver-gehoorde treinen,
het gras geurt killer van vertreden netels.’

Wij worden oud en zo gaat alles zwijgen
wat niet onthoudbaar blijft met kinderogen.
– ‘De kam der hanen hangt gelijk de rozen,
de hoven gaan niet altijd geuren blijven

Share

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit:
Spring naar toolbar