Crossing Border 14-11-2015

Hierbij een impressie van Crossing Border van zaterdag de veertiende november 2015.
Het was een avond waarop het moeilijk kiezen was, veel interessante auteurs en als je zou willen kon je er een stampvol programma van maken. En dat werd het ook, we begonnen gelijk maar om 19.00 uur.

Leon de Winter, door Daan Heerma van Voss

WP_20151114_19_04_08_Pro[1]

Leon de Winter is eerlijk gezegd niet een persoon die bij mij warme gevoelens oproept, maar daar ben ik overheen gestapt. Om die reden heb ik mij er ook nog niet toe kunnen zetten om een van zijn boeken te lezen en toch was ik nieuwsgierig.
Het interview begon met een verwijzing naar de aanslagen in Parijs. De Winter legde meteen een verband met de aanslagen in New York, niet omdat het vergelijkbaar is, maar omdat dat voor hem het moment markeerde waarop hij de illusie van veiligheid uit de jaren negentig kwijtraakte. Hij had niet meer gedacht dat er weer een periode zou komen waarin mensen altijd een reiskoffer klaar zouden hebben staan, zoals zijn familie en verwanten dat vroeger hadden. Het instorten van de Twin Towers sloeg die illusie aan barrels, de aanslagen in Parijs waren weer een bevestiging dat dat gevoel van schijnveiligheid tot het verleden behoort.

Het ging daarna over zijn ontwikkeling als schrijver. Aanvankelijk was hij tamelijk experimenteel en werd daardoor bejubeld. Maar hij beleefde er zelf weinig plezier aan, hij nam zich voor met een boek te komen dat hij wilde schrijven en niet een boek dat zou voldoen aan de verwachtingen. Het werd Kaplan, en niet geheel verrassend werd het door de critici neergesabeld, want te weinig literair.

Vervolgens ging het over zijn laatste boek Geronimo, een fantasie over wat er zou zijn gebeurd als Bin Laden niet zou zijn gedood in 2011. Het boek heeft een hoog wat als gehalte maar het is wel een interessant experiment, het boek is in het algemeen goed ontvangen.

Uiteindelijk heeft hij mij, tegen mijn eigen verwachtingen in, wel nieuwsgierig gemaakt.

Peter Terrin en Laird Hunt, geïnterviewd door Arjan Visser

WP_20151114_19_31_21_Pro[1]

Heel geanimeerd en ontspannen dubbelinterview met een compliment aan de interviewer.

Peter Terrin schrijft verhalen, doch is vooral bekend door zijn romans De bewaker en Post mortem. Hij vertelde over de ontstaansgeschiedenis van zijn boeken. Vooral van het verhaal over zijn dochter, met wie iets verschrikkelijks gebeurde, heeft hij fraai duidelijk kunnen maken dat door het te verwerken in een boek hem enorm heeft geholpen bij de verwerking daarvan.
Daarna ging het over zijn korte nieuwe roman Monte Carlo, afgesloten met een korte voordracht daaruit.

Laird Hunt is een veelzijdig man: schrijver, vertaler en wetenschapper. In zijn jeugd heeft hij enkele jaren in Marlot gewoond, een Haagse wijk. Het bezoek aan Crossing Border voelde voor hem een beetje als een reis terug in de tijd, hij kon zelfs nog wat Nederlands naar boven halen.
Maar het ging vooral over zijn boek Nimmerthuis, (link naar recensie) een boek waarvoor ongeveer alle denkbare superlatieven uit de kast zijn getrokken. Het is een oorlogsroman over Ash, een soldaat met een geheim: het is een vrouw. Zij beleeft de oorlog door de ogen van een vrouw, een oorlog die aanvankelijk vooral spannend is, later gruwelijk en intens, en langzaam verliest ze de greep op zichzelf. Ze gaat verlangen naar huis, maar eenmaal thuisgekomen komt ze tot de conclusie dat zij onthecht is geraakt “there is no such thing as going home”. Vandaar de titel. Lijkt mij een prachtboek en zet het hoog op mijn lijst.

Marylinne Robinson geïnterviewd door Arjan Peters

WP_20151114_20_33_31_Pro[1]

Ik had me hierop enorm verheugd, maar het werd een afknapper, helaas. Het interview ging vooral over de rol van religie in de VS, wel een favoriet onderwerp van haar, maar het overheerste nu wel heel erg. Het werd daardoor een eenzijdig interview dat niet lekker liep.
De vragen werden keurig van een blaadje opgelezen door de vooral onderdanige interviewer, echte interactie was er niet en regelmatig vielen er ongemakkelijke stiltes.
Dieptepunt was wel de vraag of de schijfster verschil zag tussen Zweeds en Nederlands publiek na opeenvolgende optredens in deze landen.

David Vann geïnterviewd door Hans Bouman

WP_20151114_21_45_40_Pro[1]

Dit was gelukkig stukken beter! David Vann is door zijn open en spontane houding ook wel wat makkelijker te interviewen maar de interviewer zorgde er wel voor dat Vann ook snel in zijn element was.

David Vann vertelde over zijn jeugd in Alaska en met name over de zelfmoorden in zijn familie en hoe dat zijn werk heeft beïnvloedt, hoe hij daarin inspiratie heeft gevonden. Het ging ook over de Amerikaanse obsessie voor wapens en hoe gewoon dat is in het dagelijks leven. Op de vraag of de schietincidenten niet een naar gevolg daarvan zijn antwoordde hij dat dat nou eenmaal bij het land past, het verbaasde hem zelfs dat er niet veel meer waren als je kijkt naar het aantal oorlogsveteranen (1,2 miljoen) die het zonder hulp maar moeten zien te redden, in combinatie met de hoeveelheid beschikbare wapens. Een wat vreemd gevoel houd je daaraan over eerlijk gezegd.

Uiteraard kwamen zijn prachtige boeken ook aan bod, het fraaie Legende van een zelfmoord, zie recensie, vrij prominent. Over het schrijfproces: hij doet dat op gevoel, als hij terugleest wat hij heeft geschreven bekruipt hem soms het gevoel dat hij zich nauwelijks kan herinneren dat hij dat heeft gedaan. Wel bijzonder dat je als schrijver op deze wijze tot prachtige boeken kunt komen.

Almudena Grandes geïnterviewd door Rosan Hollak

WP_20151114_22_23_52_Pro[1]

Allereerst de complimenten voor de interviewster. Op heel rustige maar wel gedecideerde wijze wist zij het gesprek te sturen en toch alle ruimte te geven aan Almudena Grandes.

WP_20151114_22_30_41_Pro[1]

Zij hanteert een compleet ander schrijfproces dan David Vann. Zij schetst eerst de contouren, bouwt een “huis” en gaat dat vervolgens inrichten. Leuk contrast!
Haar vroegere werken kwamen wel even aan bod, doch de aandacht ging vooral uit naar haar nieuwste werk De drie bruiloften van Manolita, een lijvig boek van zo’n 800 pagina’s met maar liefst 163 personages. Manolita is de slimme jonge vrouw die zich ontpopt als spil van een vriendengroep die zich verzet tegen het dictatoriale regime van Franco. Het is een boek over liefde, vriendschap en moed in de setting van een zwarte bladzijde in de Spaanse geschiedenis.
Grandes gaf veel achtergrondinformatie: de hoeveelheid gevangenen, gevangenissen en werkkampen waren schrikbarend hoog. Je moest erg oppassen met wie je in vertrouwen nam, een fatale vergissing was snel gemaakt. Spanje was onder de dictatuur van Franco een uitermate onprettig land.

Ik ben enorm onder de indruk geraakt van deze fascinerende vrouw, met wat een aanstekelijk enthousiasme sprak zij over een moeilijk onderwerp. Ook haar boeken komen hoog op mijn lijst!

En tot zover het verslag van mijn eerste kennismaking met Crossing Border. Een kennismaking waarop maar één reactie mogelijk is: waarom heb ik zo lang gewacht!

Crossing Border 13-11-2015

Een dag die eindigde met een gitzwarte rouwrand. De gebeurtenissen in Parijs hebben in één klap een einde gemaakt aan het plezierige gevoel dat vrouw, dochter en ik hadden na een avondje Crossing Border op vrijdag de dertiende november 2015.
Vele anderen zullen terecht aandacht aan het nieuws besteden, doe ik ook. Maar ik wil ook het leuke deel van deze avond een blijvende herinnering laten zijn, waarmee ik hopelijk het gedeprimeerde gevoel even kan verdrijven. Vandaar dit verslag.

Annelies Verbeke en Kevin Barry, geïnterviewd door Maarten Dessing

WP_20151113_19_21_57_Pro[1]

Dubbelinterview waarvan je je kunt afvragen waarom het in deze vorm is gedaan. Er was wel wat chemie maar te weinig om een dubbelinterview te rechtvaardigen.

Annelies Verbeke vertelde vooral over haar succesroman Dertig dagen, een roman over Alphonse die met zijn geliefde het drukke leven ontvlucht en verhuist naar de Vlaamse Westhoek. Alphonse is een man die ongewild en onbedoeld een man van aanzien wordt. Hij heeft echter helemaal geen behoefte aan een Messiaanse rol.
Verbeke lichtte toe dat de streek Westhoek niet toevallig is gekozen. Het is een gebied waar sinds WO 1 een droefgeestige sfeer hangt, een gebied met veel zelfmoorden. Verder vertelde zij dat zij bewust heeft gekozen voor het verhalen in de tegenwoordige tijd, maar het waarom van die keuze werd niet echt duidelijk.

Kevin Barry is vooral bekend geworden met zijn korte verhalen en maakt nu furore met zijn (nog) niet vertaalde roman City of Bohane, een roman die zich afspeelt in 2054 in een geïsoleerde stad in Ierland. Barry heeft getracht een taal te gebruiken die in die tijd gesproken zou kunnen worden, een gedurfde keuze. Het boek wordt hier en daar vergeleken met A Clockwork orange. Dat is nogal wat!
De enthousiaste presentatie van Barry en zijn inspirerende voordracht van een deel van zijn boek maken zeer nieuwsgierig.

Inge Schilperoord en Jamal Ouariachi geïnterviewd door Els Quagebeur

WP_20151113_20_19_13_Pro[1]

Wederom een dubbelinterview, nu wat beter te begrijpen omdat pedofilie in beide werken een belangrijk thema is. Voor meer info over deze boeken, zie mijn recensies van Muidhond van Inge Schilperoord en Een honger van Jamal Ouariachi. De chemie tussen de schrijvers, beiden met een psychologische achtergrond, was er duidelijk en maakte het tot een heel interessant en vermakelijk gesprek.
Maar: ik vond het bijzonder jammer dat het gesprek beperkt bleef tot de overeenkomst, pedofilie, terwijl de verschillen tussen beide prachtboeken best wat meer aandacht hadden mogen krijgen.
Muidhond is meer dan een verhaal over de pedofiele neigingen van Jonathan, het gaat ook vooral over de eenzaamheid van een verloren ziel die buiten de maatschappij staat en in zijn worsteling vooral in de steek lijkt te worden gelaten door de instanties die hem zouden moeten helpen.
En Een honger is een veel bredere roman met meerdere gezichten die nauwelijks werden getoond. Ook voor het gebruik van de stijlen van andere auteurs had ik graag meer aandacht gezien.
Hoe interessant en vermakelijk het ook was, dit is een beetje een gemiste kans.

En hierna scheidden de wegen zich. De dames gingen naar The Hamburg Connection, drie schrijfsters van verschillende komaf met woonplaats Hamburg als overeenkomst, geïnterviewd door Persis Bekkering.

Nino Haratischwili. De naam doet het al vermoeden en het klopt, zij is geen geboren Duitse, de taal leerde zij pas op haar twaalfde. Inmiddels heeft zij die goed onder de knie gekregen, zo goed dat haar derde roman, Das achte Leben, een saga over een Oekraïense familie aan het begin van de 20e eeuw, is genomineerd voor belangrijke Duitse literatuurprijzen.

Karen Köhler. Debuteerde kortgeleden met haar verhalenbundel Vuurpijlen vangen, inmiddels al meer dan 30.000 exemplaren verkocht en bekroond met verschillende prijzen.

Sasa Stanisic. Op zijn veertiende naar Duitsland gevlucht, samen met zijn Bosnische moeder en Servische vader. Zijn boek De nacht voor het feest gaat over zijn nieuwe thuisland, met name over het leven in een dorp in de nacht voor het jaarlijkse dorpsfeest. De auteur wordt geprezen om zijn poëtische stijl en heeft inmiddels ook al prijzen in de wacht gesleept.

De auteurs wisten zich goed te profileren en het werd een zeer geanimeerd gesprek. Minpuntje: het werd in het Engels gedaan, het resultaat was dat nu 4 mensen zich moesten behelpen met een andere taal dan hun “Muttersprache” in plaats van 1.

In de tussentijd ben ik andere auteurs gaan bezoeken. De eerste was Georgi Gospodinov, die werd geïnterviewd door Herman Koch.

WP_20151113_21_45_14_Pro[1]

Georgi Gospodinov is de bekendste auteur in Bulgarije en is hier nog nauwelijks bekend. Het zaaltje was goed gevuld, de helft van het publiek bestond uit Bulgaren. In een artikel in The Economist werd Bulgarije uitgeroepen tot “the saddest place on earth”. De wetten van de melancholie is hierop zijn antwoord. Het gaat op ironische en soms hilarische wijze over de vooroordelen en clichébeelden die wij hebben van hem en zijn landgenoten. Herman Koch gaf de auteur op perfecte wijze de ruimte om zijn verhaal te doen. Dit werd afgewisseld met voordrachten uit het boek, beurtelings in het Nederlands en het Bulgaars.
Deze man was voor mij de ontdekking van de avond, en een ding is zeker: dit boek ga ik op korte termijn lezen!

En als slotstuk ging ik naar Atticus Lish, Zijn gesprekspartner was Henk van Straten.

Atticus Lish is in Nederland doorgebroken met Ter voorbereiding op het volgende leven, zie mijn recensie. Het gesprek begon met het bevestigen van een vooroordeel. Op de vraag hoe de naam van de Chinese hoofdpersoon, Zou Lei, moest worden uitgesproken, iets wat voor Nederlanders een nogal voor de hand liggende vraag is, sprak hij haar naam op zijn Amerikaans uit, hoezo andere mogelijkheden?
Atticus Lish slaagde erin om zijn achtergrond en motivatie goed over het voetlicht te brengen en gaf ook een mooi inkijkje in de relatie met zijn beroemde vader, de editor van onder andere Don DeLillo, met wie hij een tijdje gebrouilleerd is geweest, doch met wie de banden na verschijning van dit boek weer zijn hersteld.

Minpuntje: de interviewer gedroeg zich meer als fan dan als journalist. Dat staat hem vrij natuurlijk, maar ik had het liever anders gezien.

Alles overziend: een heerlijke avond met interessante auteurs en mooie ontdekkingen, maar wel een avond die helaas op uiterst sombere wijze eindigde.

Bezoek Leeszaal Rotterdam West

ma tdl 19112012102351

De stad Rotterdam roept bij mij vaak ambivalente gevoelens op. Mooi aan de stad is natuurlijk het mooiste voetbalstadion van het land, de diversiteit aan musea, de vele bijzondere restaurantjes, het in mijn ogen prachtige nieuwe Centraal Station et cetera. Maar het heeft ook mindere kanten: de hopeloze infrastructuur (Kleinpolderplein, Maastunnel), de vieze lucht, de verouderde Lijnbaan, van de koopgoot vind ik vooral de naam mooi, en natuurlijk het aantal titels dat omgekeerd evenredig is aan de schoonheid van De Kuip.

Maar sinds kort heb ik iets gevonden dat ik aan de lijst met moois kan toevoegen: de Leeszaal Rotterdam West. Voor wie er meer over wil weten, volg deze link http://www.leeszaalrotterdamwest.nl/over-de-leeszaal/

Ik had er weleens van gehoord van vrienden in Duitsland nota bene, en had al een tijdje het voornemen er eens een boekje aan te wagen. Gisteren, 10 oktober 2015, kwam het er dan eindelijk van.
Wat was het een positieve verrassing! Allereerst door de aangename positieve sfeer. De vrijwilligsters beheersten het Nederlands (nog) niet allemaal even goed, maar met wat geduld lukt het heus wel, zij vielen vooral op door hun vrolijkheid en aanstekelijk enthousiasme.
En ook: de jongere, vooral allochtone kinderen, waren daar om te (leren) lezen of gewoon bij elkaar te zijn in een veilige, prettige omgeving en en passant kennis te maken met boeken.

Dat is allemaal leuk meegenomen, doch primair kwam ik daar voor de boeken. En ook dit was verrassend. Een breed en gevarieerd assortiment, boeken in goede tot zeer goede staat, minstens vergelijkbaar met een bibliotheek, en hoe gek het ook klinkt met een aanbod dat mij meer aanspreekt dan dat van de lokale bibliotheek.
Ik ben er onvoorbereid heen gegaan, eerst maar eens kijken of het mij wat te bieden zou hebben. Antwoord een volmondig en hardop JA.

In een half uurtje had ik een grote tas gevuld met:
• Een bundel boeken van Torgny Lindgren. Zo moeilijk aan te komen en daar stond het gewoon.
• Anna, Hanna en Johanna van Marianne Fredriksson
• Meneer Visser’s hellevaart van Vestdijk, in uitstekende staat. Eindelijk kan ik dit boek eens herlezen.
• De dokter en het lichte meisje, eveneens Vestdijk. Een van de (weinige) boeken die ik niet van deze auteur heb gelezen, het kan er nu van komen.
• Het zingen van de tijd van Richard Powers. Ik heb hem, eindelijk!
• Aprilheks van Majgull Axelsson. Ken het alleen maar van horen zeggen, ben benieuwd.
• Kolyma van Tom Rob Smith
• Alexander Dumas, een mooie geïllustreerde versie van De graaf van Monte Christo

Ik ben er zeker van dat met de nodige voorbereiding de “oogst” nog mooier zou kunnen zijn, misschien iets voor een volgende keer, of misschien gewoon snuffelen en verrast worden en een mooie ongezochte vondst doen, ik weet het nog niet, maar dat ik er vaker heen ga staat als een paal boven water.
Maar voorlopig kan ik weer vooruit, al was dat niet het probleem, ik heb nog wel wat boeken liggen om voor Hebban te recenseren, ook leuk!

Ik kan een bezoek aan de leeszaal aan iedere boekenliefhebber aanraden en als je gaat: doe gewoon wat terug en help de leeszaal om de voorraad op peil te houden.

Fantastische recensie Jan!

Mag je trots op zijn, vijf sterren waard! Minstens! Goed gedaan man!

Wat zou je denken als ik mijn eigen voortbrengsels zo zou bejegenen? Rijp voor een inrichting? Tijd voor een witte jas met knopen aan de achterkant? Misschien niet zo extreem maar met pek en veren verdrijven uit het Hebban recensentenparadijs* zou misschien wel gepast zijn. Aan mijn gezond verstand zou je ook gaan twijfelen. En terecht.

En toch: er zijn schrijvers die dit doen. In internationaal verband zijn in de afgelopen jaren ten minste twee vermaarde auteurs, R.J. Ellory en Orlando Figes, stevig door de mangel gehaald omdat zij, al dan niet onder pseudoniem, het eigen werk de hemel in prezen en dat van anderen afkraakten. Ongetwijfeld zullen er meer gevallen zijn, zo cynisch ben ik dan ook wel weer.

Gebeurt dat ook in Nederland? Ja, wel degelijk. Zonder al teveel inspanning heb ik in de afgelopen maanden twee schrijvers gezien die hun eigen werk op Hebban met vijf sterren waarderen en een proeflezer die datzelfde doet voor een boek waaraan die persoon heeft bijgedragen. Ik zal zo prudent zijn om geen namen te noemen. Het roept wel de vraag op of dit veel vaker voorkomt, al dan niet in bedekte vorm, en in hoeverre dit fenomeen het sterrenstelsel aantast.

Ik zal eerlijk zijn: het irriteert mij. In hoge mate, ook al is het geen halsmisdrijf. Het helpt dan wel wat om een relativerende tekst tot je te nemen als “You know you are as small as the things you let annoy you ” (Uit een song van de band Cloud Cult). Maar waarom dan toch die ergernis via een blog uiten? Omdat ik ook veel waarde hecht aan een zin van Florence Welch ”It’s hard to dance with a devil on your back, so shake him off”.

Om Cloud Cult maar weer aan te halen: “Some days you give the thanks, some days you give the finger, it’s a complicated creation”. Dat is een keuze waar elke lezer voor staat. Per boek zullen de waarderingen uiteenlopen. Gelukkig maar, smaakverschil moeten we koesteren. Maar het is niet aan de schrijver cum suis om dat te beïnvloeden door sterren uit te delen aan eigen werk. Neem gewoon je publiek serieus, dat kan heus zelf wel een oordeel vellen en loop niet het risico dat je door jezelf de “thanks” te geven “the finger” krijgt van anderen.

Natuurlijk is het logisch dat een schrijver het oordeel in spanning afwacht. Het ego mag gestreeld worden, niks mis mee, en de schoorsteen moet roken, alle begrip voor. Maar om het eventuele leed van een mindere waardering wat te verzachten: “And if we live by books and we live by hope does that make us targets for gunfire?” (Belle and Sebastian). Welnee. Natuurlijk ga ik ervan uit dat een schrijver zijn hele ziel en zaligheid in een boek legt, maar als het dan onverhoopt niet met gejuich wordt ontvangen dan staat echt geen vuurpeloton klaar.

Over het sterrenstelsel is op Hebban al eerder een zeer interessant, mooi blog geschreven door Hebbanlid Jack Schlimazlnik, met veel goede reacties, zie de link http://www.hebban.nl/blogs/het-is-in-de-sterren-te-lezen. Over sterrenstelsels en hoe waarderingen tot stand komen kun je gelukkig heel verschillend denken blijkt daaruit.

Er zit wel een weeffout in onze (Hebban)sterren (bedankt John Green). Ik ben van mening dat schrijvers cum suis het fatsoen moeten hebben om zich buiten waarderingen te houden. En misschien ligt hier wel een taak voor de Hebbanredactie. Al was het maar om te voorkomen dat een platform als dit het risico loopt minder serieus te worden genomen.

Om af te sluiten: als dit blog niet bij iedereen in de smaak valt, prima, ik hou me dan wel vast aan een tekst van Portugal, the men: “You don’t need sympathy, they got a pill for everything”.

*Update 10 februari 2018: ik schreef dit in de periode dat ik voor Hebban recenseerde. Dat is sinds oktober 2017 voltooid verleden tijd, ik ben ermee gestopt. Ik recenseer wel, vooral op deze website, doch ook op andere platforms. Overigens sta ik nog volledig achter deze tekst.

Sylvia Plath

Toeval bestaat!

Afgelopen week las ik de beschrijving van het nieuwe boek van Connie Palmen – Jij zegt het. Dit boek gaat over de relatie tussen Sylvia Plath en Ted Hughes, beschreven vanuit het perspectief van laatstgenoemde.
Tijdens het lezen hoorde ik op de achtergrond, met dank aan Spotify, het prachtige nummer Enter Sylvia Plath van Belle and Sebastian, een nummer van hun laatste album Girls in peacetime want to dance.

Als zoiets gebeurt is mijn nieuwsgierigheid gewekt. Wie is deze Sylvia Plath? Haar naam riep slechts een vage herinnering op, evenals de naam Ted Hughes. Tijd om wat speurwerk te doen.

Wie was Sylvia Plath?
Zij was een Amerikaanse schijfster van korte verhalen en romans, maar zij is vooral bekend geworden door haar gedichten. Zij is in 1932 geboren. Haar jeugd was niet onbezorgd, haar vader overleed kort na haar achtste verjaardag.
Zij was een hoogvlieger tijdens de schooljaren evenals in de eerste jaren op Smith College. Haar schrijverskwaliteiten vielen op. Voor een magazine werd zij al op jonge leeftijd gevraagd als gastschrijfster. Een verblijf van een maand in New York leek het begin te worden van een glanzende carrière, maar achteraf bleek die periode het begin te markeren van een neerwaartse lijn van haar geestelijke gesteldheid. Haar eerste zelfmoordpoging was in 1953. Deze mislukte en zij werd opgenomen in een psychiatrische inrichting.

Zij herstelde en kon de draad weer oppakken. Tijdens een reis naar Cambridge, op initiatief van de Amerikaanse overheid, ontmoette zij Ted Hughes. Zij trouwden binnen twee maanden en gingen in Engeland wonen. Over het stormachtige huwelijk tussen beide auteurs zijn vele boeken en artikelen gepubliceerd, vooral in Engeland.
Het stel kreeg al vrij snel twee kinderen. Maar het huwelijk was niet stabiel: Ted Hughes hield er een buitenechtelijke relatie op na, de geestelijke mankementen van Sylvia Plath kwamen weer terug.
Sylvia Plath gleed steeds verder af en belandde in een diep depressie. In februari 1963 deed zij weer een poging tot zelfmoord, een geslaagde poging ditmaal. Nadat zij nog heel gewoontjes het eten voor haar kinderen had bereid sloot zij zich af en stopte haar hoofd in de oven. Zij stikte kort daarop, en zo kwam er al op dertigjarige leeftijd een eind aan het korte leven van Sylvia Plath.

Door velen wordt Ted Hughes als de kwade genius beschouwd. Zijn affaire zou haar geestelijke gezondheid definitief hebben aangetast. Het hielp hem niet dat hij, als beheerder van de nalatenschap, een deel van haar dagboeken heeft vernietigd. Over hen is veel gepubliceerd maar er is ook veel onduidelijk gebleven.
In haar boek Jij zegt het laat Connie Palmen Ted Hughes terugblikken op deze veelbesproken periode en dit stormachtige, ongelukkige huwelijk

Het belang van Sylvia Plath
Dat is opvallend. Tijdens haar leven was zij redelijk succesvol, haar eerste roman en haar dichtbundels werden gematigd enthousiast ontvangen. Na haar overlijden is er meer gepubliceerd dan tijdens haar leven. Het verklaart op zichzelf niet hoe zij heeft kunnen uitgroeien tot een fenomeen, iets wat tot op heden, vijftig jaar later, nog steeds voortduurt. Zie het boek van Palmen, zie het recente nummer, uit 2014, van Belle and Sebastian.

Het lijkt erop dat de commotie over de zelfmoord en de schuld die Ted Hughes daarvoor in de schoenen geschoven kreeg een eigen leven is gaan leiden, een eigen dynamiek kreeg. Voeg daaraan toe dat haar werk postuum steeds meer erkenning kreeg, wat uiteindelijk resulteerde in een Pulitzer prijs voor poëzie in 1982, en er is een begin van een verklaring.

De invloed van Sylvia Plath

Die is niet te onderschatten. Er is zelfs een “syndroom” naar haar genoemd, “The Sylvia Plath effect”. Het komt erop neer dat dichters vatbaarder zijn of lijken voor geestelijke stoornissen dan andere schrijvers.

Haar zelfmoord en het huwelijk hebben geresulteerd in een schier onafzienbare hoeveelheid boeken en publicaties over de persoon Sylvia Plath, alsmede over haar huwelijk met Ted Hughes.

Maar ook muzikanten hebben zich door Sylvia Plath laten beïnvloeden. Bijvoorbeeld de in de jaren tachtig en negentig bijzonder invloedrijke New Yorkse band Sonic Youth die op een van hun eerste albums, Goo, een nummer heeft opgenomen dat is gebaseerd op het gedicht The Eye-Mote van Sylvia Plath.

Maar er is meer, veel meer. Op Spotify bestaat zelfs een playlist geheel gewijd aan deze dame, 20 songs inspired bij Sylvia Plath, zie: playlist/1kLMzjCMVZUwhnp79lS6YB?si=x9xndI53RSidLWvbD0PUgw



Ten slotte
In het zeer interessante boek van Pieter Steinz, Waanzin in de wereldliteratuur, wordt ook ruimschoots aandacht besteed aan Sylvia Plath. Dit stuk over haar maakt het alleen al de moeite waard om dat boek te lezen.

Te lezen:
• De glazen stolp – Sylvia Plath
• Mijn uren zijn met schaduw gehuwd – Sylvia Plath
• Ariel – Sylvia Plath
• Brieven naar huis- Sylvia Plath
• Zie, de duisternis lekt uit de scheuren – Sylvia Plath
• Waanzin in de wereldliteratuur – Pieter Steinz
• Jij zegt het – Connie Palmen

Mei 2015

Een overzicht van de boeken die ik in deze maand heb gelezen met mijn persoonlijke top drie.

Al wat schittert – Eleanor Catton
Veel ophef over geweest omdat de auteur al op jonge leeftijd de Nobelprijs won. Best goed, maar ik vond het behoorlijk overschat. Het astrologische gedoe vond ik een minpunt.

Ultimatum – Daan en Thomas Heerma van Voss
Interessant thrillerdebuut van twee auteurs die al wat naam hebben gemaakt. Ondanks wat minpuntjes smaakt het wel naar meer.

Migrant in het vaderland – Ineke van Geest
Autobiografisch relaas van een vrouw die als kind haar geboorteland, Indonesië, moest verlaten en daarna in Nederland verbleef. Laat duidelijk zien dat je al op jonge leeftijd ontworteld kunt raken.

De roof – Daniel Silva
Veertiende deel in een reeks rond Gabriel Allon. Veel vaart, weinig diepgang, typische neoconthriller

De gezellen van Nez – Peter van Rillaer en Christophe Vermaelen
Tamelijk langdradig, weinig doelgericht boek met teveel aandacht voor zijpaden wat funest is voor het tempo en de spanningsboog

En dan mijn top drie van mei:

3. Het potlood – Guido Kees
Verrassend leuk fantasyverhaal over een potlood met magische krachten. Boek werd verrassenderwijs in Amerika eerder opgepikt dan in Nederland en Vlaanderen.

2. De nieuwe mens – Auke van der Woud
Dit boek laat mooi zien hoe de mens verandert is door de toenemende invloed van beeldcultuur met volop aandacht voor de landschappelijke en stedenbouwkundige aspecten.

1. Waarom vuilnismannen meer verdienen dan bankiers – Rutger Bregman en Jesse Frederik
Interessant essay met als voornaamste conclusie dat economie weer meer aandacht moet krijgen voor de morele aspecten.

Stedentrip Berlijn, juni 2015

Fascinerende stad
Het voelde alsof het na twee jaar weer eens hoog tijd werd om Berlijn te bezoeken. In 2013 zijn wij er ook geweest, maar daarvan is de voornaamste herinnering dat het bloedheet was. Bij aankomst was het ruim 38 graden, de andere dagen iets minder, maar te warm om veel te doen, en van wat wij gedaan hebben beklijft vooral de herinnering aan de temperatuur.

Dit jaar was dat een stuk beter. De omstandigheden waren uitstekend, niet te warm en nauwelijks regen. Het zal geen chronologisch verslag worden, maar eerder in de vorm van hoofdstukken.

Algemeen
Het viel meteen bij aankomst op Alexanderplatz, het hart van de stad, al op. Het ooit open ogende centrum wordt steeds meer volgebouwd. Op Alexanderplatz valt dat nog wel mee, maar aan de andere kant van het station is de verandering echt goed zichtbaar. Het ooit vrij lege plein tussen Fernsehturm en Neptunusfontein is niet meer zo leeg. Er is een flink nieuw en bepaald niet mooi nieuw complex neergezet met onder andere horeca, nog meer horeca, en er is al zoveel. Het blijft niet daarbij, er zijn nog volop plannen voor verdere “ontwikkeling”.
Maar ook in andere delen van het centrum wordt nog volop gebouwd. De lichte en luchtige sfeer lijkt daardoor steeds meer te verdwijnen.
Dat is jammer. De klachten van Berlijners die je af en toe in de media tegenkomt, over de steeds drukker wordende stad en het overspoeld raken met toeristen, lijken begrijpelijk.
Persoonlijk vind ik dat ook jammer, maar ik heb wel een dubbel gevoel daarover. Ik ben ook toerist en daarmee een van de “schuldigen”.

Contrasten
In twee jaar tijd lijken de contrasten steeds groter te worden. Berlijn ken ik als een stad met vele gezichten, waarvan protserigheid en armoe er twee zijn. De nieuwe of in aanbouw zijnde gebouwen in het centrum zijn vooral indrukwekkend qua omvang en uitstraling. Of het mooi zal zijn en het stadsgezicht daardoor verbetert is maar de vraag.
Het contrast met de steeds meer zichtbare armoe is heel groot. Zwervers zijn er altijd geweest, maar niet zoveel en zo duidelijk aanwezig als nu. Je struikelt soms letterlijk over ze, als bijvoorbeeld iemand languit in een bushokje ligt, of meerdere personen hun nacht letterlijk onder de brug doorbrengen, of gewoon languit liggend op het plein voor Hauptbahnhof.
Maar ook: elke prullenbak wordt nagelopen op flesjes met statiegeld, maar ook op etensresten. Een afschuwelijk gezicht, je waant je soms in een ontwikkelingsland. Ik ken de details en ahtergronden niet, maar het oogt raar dat dat voorkomt in een welvarend land als Duitsland.

De stad lijkt ook steeds viezer te worden. Overal ligt vuiligheid en kapot glas, prullenbakken zijn overvol. Bijgevolg hebben wij nu voor het eerst ratten gezien en dat in een drukke omgeving als de Hackescher Markt.
Ook dit is een groot contrast met de luxueuze uitstraling van de nieuwbouw.

Geschiedenis
Dat blijft altijd fascinerend aan deze stad. Je ontkomt er niet aan: de herinneringen aan de oorlog en de periode van de Muur zijn overal zichtbaar. Van deze trip zijn een paar punten te benoemen.

Topographie des Terrors
Midden in het epicentrum van de Nazistische machtsperiode, vlakbij de Potsdamer Platz, is dit nieuwe “monument” gebouwd en sinds 2010 opengesteld. Het begint vlakbij de straat waar Hitler’s bunker lag en geeft een chronologisch overzicht in woord en beeld van de opkomst en ondergang van het nazisme en de ontwikkeling van (vooral) de jodenhaat. Indrukwekkend in zijn eenvoud, ontstellend dat het überhaupt heeft kunnen gebeuren en aangrijpend door de verschrikkingen en het menselijke leed die het gevolg waren.

Bernauer Strasse
Dit punt is uitgegroeid tot het middelpunt van de herinneringen aan de tijd van de Berlijnse muur. De herdenkingsdienst in november 2014 werd daar gehouden, in wat eens de Sophienkirche was, de kerk die moest verdwijnen omdat die de bouw van de muur in de weg stond. Dit gold ook voor het naastgelegen kerkhof trouwens, dat ook niet ongeschonden is gebleven.
Op deze plek is goed zichtbaar hoe ingrijpend de bouw van de muur was, welke gevolgen dit had voor de bevolking (hele families werden letterlijk van elkaar gescheiden), maar wat vooral resteert is de stompzinnigheid van het regime van Walter Ulbricht en consorten die met de bouw van de muur de leegloop van Oost-Duitsland wilden stuiten en er een socialistische heilstaat van wilden maken.

Stasigevangenis Hohenschönhausen
Midden in een redelijk welvarend ogende woonwijk lag het hart van de Oostduitse macht. Inmiddels zijn alle gebouwen voor andere doeleinden in gebruik, op de gevangenis na. Om er te komen moet je goed je best doen. Er wordt niet echt openlijk naar deze besmette plek verwezen. Zou schaamte over deze periode de oorzaak kunnen zijn? Dat lijkt voor de hand te liggen, vooral omdat het een zwarte bladzij is waarvan de gevolgen nog lang niet zijn verwerkt. De Stasi was op zich al een grote organisatie, gericht op totale controle, maar het meest schrijnende zijn de vele tienduizenden zogeheten IM’s (Inoffizielle Mitarbeiter) die hen behulpzaam waren. Sommigen gingen zover dat zij zelfs bereid waren om hun echtgenoten (!!), familieleden en vrienden te verraden en te betichten van activiteiten die de opbouw van de heilstaat in de weg stonden. Alles voor de goede zaak.
De rondleidingen worden verzorgd door ex-gevangenen. Wij troffen het: de man was soms wel wat moeilijk te verstaan omdat hij zacht praatte maar wat een fantastische verteller! Zijn rondleiding en verhalen zal ik niet gauw vergeten.

Als je Berlijn bezoekt is dit een must, het is een van de meest indrukwekkende plekken die ik heb bezocht.

Der dicke Herman
Midden in de wijk Prenzlauer Berg staat een watertoren, Der dicke Herman. Dit was de eerste plaats waar de nazi’s geleerden en notabelen opsloten en in sommige gevallen om het leven brachten na hun machtsovername in 1933.
Het is zo centraal gelegen in een woonwijk dat het misdadige gedrag van dat regime toen al moest zijn opgevallen, het kan niet anders. Het is onmogelijk voor de toenmalige bewoners om vol te houden dat ze het niet hebben geweten, niet hebben gezien dat op klaarlichte dag mensen zonder vorm van proces werden opgesloten.

Boeken
Berlijn is een stad waarover ontzettend veel boeken zijn geschreven en waar boeken en literatuur altijd belangrijk zijn geweest. Als je door de stad loopt is het een “feest” van herkenning. Enkele voorbeelden.

Boekverbranding
Natuurlijk geen feest, maar wel zeer bijzonder is de plaats waar de boekverbrandingen in 1933 zijn macabere hoogtepunt hadden, op het plein vlak voor de Deutsche Oper. Er is weinig aandacht voor verder, er is een paneel dat daarnaar verwijst.

De Wendetrilogie van Klaus Kordon
Een heel bijzondere trilogie over een gezin dat woonde in de Ackerstrasse, recht tegenover het herdenkingscentrum over de Berlijnse muur, aan de Bernauer Srasse.
Het beschrijft vanuit het oogpunt van een gezin met communistische sympathieën het einde van de eerste wereldoorlog. Markante figuren als Karl Liebknecht en Rosa Luxembourg spelen daarin een (kleine) rol.
In het tweede deel wordt de opkomst van het nazisme beschreven. Schrijnend is vooral om te lezen dat de tegenstanders, vooral de communisten en de socialisten, het niet konden opbrengen om zich te verenigen in hun strijd, met als gevolg dat de nazi’s vrij spel kregen.
In het derde deel wordt het einde van de oorlog beschreven. De bittere armoe van de Berlijners, maar vooral ook de opluchting voor degenen zonder nazisympathieën over het einde van de oorlog en de bevrijding is voelbaar.

Een heel bijzondere trilogie, die in Nederland helaas niet erg bekend is. Die bijzonderheid zit hem er ook in dat heel veel straten en plaatsen die in deze trilogie voorkomen zo herkenbaar zijn en voor Berlijn markant zijn.

Alleen in Berlijn door Hans Fallada
Ik heb hierover een recensie geschreven. Ook hier is er veel herkenning van de straten en plaatsen waar dit boek zich afspeelt. Dit is een prachtboek dat ik altijd tot een van mijn favorieten zal rekenen.

Bediening
Dan nog iets banalers om mee af te sluiten. In Nederland klagen wij nogal over de bediening in de horeca. Op enkele uitzonderingen na is dat in Berlijn zeker niet beter en soms echt om te janken. Enkele voorbeelden:
Een half uur wachten op je biertje en nog net niet afgesnauwd worden omdat je het lef hebt om er nog een keer naar te vragen.
Niet kunnen betalen met creditcard of pinpas omdat buitenlandse kaarten niet worden vertrouwd. Je zal maar geen contanten bij je hebben.
Een bediende die geen Duits (!) spreekt, wel matig Engels. Ik denk dat zoiets in Nederland niet zou worden getolereerd.
Rekeningen waarop consumpties voorkomen die je niet hebt besteld en gehad.

Het zijn kleinigheden en op zich tamelijk onbelangrijk, maar het draagt niet bij aan een positieve herinnering.

Conclusie
Berlijn is en blijft een fascinerende stad door zijn vele gezichten en zijn overal en altijd overheersend aanwezige geschiedenis.
Ook nu hebben we, ondanks de kanttekeningen, weer genoten en voldoende ideeën opgedaan die een volgend bezoek rechtvaardigen.

Hogere BTW doodsteek voor boekhandel?

De constatering dat detailhandelaren het moeilijk hebben kan geen verrassing meer zijn, zie de gapende gaten in diverse winkelstraten. In mijn klantenkring heb ik daarvan helaas ook voorbeelden. Een groot aantal winkeliers heeft inmiddels de pijp aan Maarten gegeven. Voor degenen die het nog volhouden is het een vrijwel permanente overlevingsstrijd, hard werken met geringe inkomsten. Of zoals ze in het Rotterdamse zeggen: hard voor weinig.

Voor boekhandels is dat niet anders. Door allerlei factoren hebben zij het zwaar. Daarvan is prijs er een, althans dat is de perceptie. Mensen schijnen boeken nogal duur te vinden.
Is een boek nou echt zo duur? Voor de auteurs is het vaak maar sappelen, de boekhandelaar verdient een mager belegde boterham en voor de tussenliggende schakels is het ook geen vetpot. Veel ruimte voor lagere prijzen lijkt er niet te zijn.
Er valt wel wat op valt af te dingen op de perceptie dat een boek duur is. Zeker als je er zoiets vaags als waarde aan wilt toekennen.

Vergelijk het eens met andere uitgaven die mensen min of meer klakkeloos doen en ga dan uit van een gemiddelde boekenprijs van circa € 15.
• Restaurantbezoek. Een avondje knagen aan dode dieren en het nuttigen van (spaarzame) doorgekookte groente en matige wijn in een ambiance van treurig stemmend muzikaal behang kost al gauw de prijs van een paar boeken. Wil je wat meer kwaliteit dan wordt de verhouding nog wat schever.
• Een beetje modieuze smartphone kost al gauw een boek of twee, drie per maand. Is dat qua waarde wel in verhouding tot het plezier dat je eraan kunt beleven?
• Een aangekleed avondje naar een musical (iets afschuwelijks in mijn ogen, maar dat terzijde, ieder zijn ding): een boek of tien?

Zomaar wat voorbeelden van zaken waarvoor men wel zonder nadenken geld over heeft en daarbij niet de opmerking maakt dat het zo duur is.
Het is maar net welke waarde je aan zaken toekent. Ik vind één goed boek al veel meer waard dan welke musical dan ook. Ik heb liever een mooi boek dan de allernieuwste gadgets. Ik vind restaurantbezoek heus wel leuk, maar heeft het nou echt meer (blijvende) waarde dan een paar boeken?

Natuurlijk zijn dit voorbeelden waarop genoeg valt af te dingen. Natuurlijk is dit een demagogisch trucje. Maar soms heb je dat nodig om je punt te maken.

En dat is dat mensen liever hun geld besteden aan vluchtiger zaken en liever niet meer aan boeken, met een minder vluchtig karakter, omdat zij ze nou eenmaal toch duur vinden. Dat zal er niet beter op worden als deze regering zijn voornemen doorzet om de BTW op boeken te verhogen van 6% naar 21%. De boekenbranche verwacht voor de komende jaren een terugloop van circa 20% in omzet en resultaat. Dat is zonder deze BTW-verhoging. Het zal er waarschijnlijk alleen maar nog slechter op worden.

Dat lage tarief geldt voor primaire levensbehoeften. Dat is een boek niet, in ieder geval niet in fysieke zin. Maar in geestelijke, spirituele zin ligt dat anders naar mijn mening.
Boeken dragen bij aan de ontwikkeling van mensen, het verschaft op natuurlijke wijze taalvaardigheid, het draagt bij aan kritisch denken. En zo meer en zo verder.
Het belang van boeken en een gezonde handelsketen mag niet worden onderschat.

Het mag duidelijk zijn dat ik ervoor pleit dat de regering terugkomt op het onzalige idee om boeken onder het hoge tarief te laten vallen en daardoor de boekenprijs met circa 15% te verhogen.
Al was het maar om te voorkomen dat nog meer boekhandels het loodje zullen leggen.
Al was het maar omdat in een beschaafd land boeken voor aan acceptabele prijs beschikbaar moeten zijn.
Al was het maar omdat ik mij graag bevind in een omgeving met de geur van tot papier verwerkte en bedrukte dode bomen.

April 2015

Hierbij een overzicht van de boeken die ik in een maand heb gelezen met mijn persoonlijke top drie.
Hoewel de uitslag volledig subjectief is en vaststaat, kan er wel over gecorrespondeerd worden. Geef gewoon een reactie als je wilt!
Van alle boeken maak ik recensies. Misschien doe je er ook nog leuke ideeën mee op.

Nachtlicht – Peter Robinson.
Tweede deel van serie met Alan Banks. Aardig, maar wel wat voorspelbaar.
Niets is waar en alles is mogelijk – Peter Pomerantsev
Intrigerend inkijkje van binnenuit in de wereld van de media in Rusland door een producent van televisieprogramma’s, waarbij de aard van de programma’s het mogelijk maakt om het luxueuze, maar vaak ook inhoudsloze, leven van de nieuwe rijken en de tamelijk trieste en wanhopige “goudzoekers” te belichten.
Het bestand – Arnon Grunberg
Enigszins deprimerend boek over Lilian, die geen boodschap heeft aan de imperfecte fysieke wereld, doch de voorkeur geeft aan het leven in de virtuele wereld waar zoiets als sociaal wenselijk gedrag minder belangrijk is.
Solar – Ian McEwan
Gaat over een Nobelprijswinnaar die in zijn werkzame leven parasiteert op die toevalstreffer en van zijn privéleven vol overgave een geweldige puinhoop maakt. Boeiend gegeven, aardig boek, maar McEwan in topvorm zou er veel meer uit hebben gehaald.
Vrouwen op het strand – Tove Alsterdal
Deze thriller gaat over de zoektocht een verdwenen journalist die onderzoek doet naar de wereld van de criminele organisaties die bootvluchtelingen voor veel geld een fraaie toekomst beloven, maar die het belangrijker vinden dat de boot heel terugkomt dan dat de mensen levend de overtocht volbrengen. Kreeg een extra wrange bijsmaak toen vlak na voltooiing de grootste ramp met bootvluchtelingen tot nu toe plaatsvond.
Dapper qua thematiek , maar niet erg sterk uitgewerkt.
De mazen van het net – David Mark
Een ijzersterk debuut van deze voormalige journalist, zie verder Lustmoorden..
Erik – Terry Pratchett
Tikje routineus verhaal van Pratchett, lang niet zo vermakelijk als veel andere boeken van hem, hoewel de wijze waarop hij mythen en legenden parodieert onovertroffen is.

En dan mijn top drie van april:

3. Ontketen je brein – Theo Compernolle
Fascinerend boek over de werking van het brein en een hartstochtelijk pleidooi voor singletasken. Mustread voor iedereen die effectiever wil zijn maar zich niet kan beheersen en teveel tijd kwijt is aan afleiders zoals smartphones en social media (en Hebban, maar dat is een goed excuus).
2. Lustmoorden – David Mark
Tweede deel in de serie met in de hoofdrol rechercheur Aector McAvoy. Geen Scandinavische tobber en geen hardboiled American, doch een bescheiden en aimabele man met een stabiel gezinsleven. Saai? Nee, integendeel, de hoofdpersoon is van zichzelf al interessant genoeg. Daarnaast zijn er interessante nevenpersonages, het plot steekt goed in elkaar en David Mark heeft een soepele, prettige stijl. Dreigt een topserie te worden.
1. Onbepaald door het lot – Imre Kertesz
Belevenissen van een Joodse puber uit Hongarije die het laatste jaar van de tweede wereldoorlog in drie concentratiekampen doorbrengt, waarvan Auschwitz en Buchenwald bekend zijn.
Het boek was lange tijd controversieel. De kinderlijk onschuldige toon van de hoofdpersoon die weinig emoties toont en de wijze waarop hij vertelt over hoe goed de deportaties en het kampleven zijn georganiseerd, kunnen bij oppervlakkige lezing de onterechte indruk wekken dat er sprake is van een zekere bewondering.
Huiveringwekkend is de scene waarin Kertesz beschrijft hoe hij een dode bedgenoot (!) naast zich duldt om een dubbel rantsoen te kunnen ontvangen en dit volhoudt tot de stank van ontbinding niet meer te verdragen is.

Het aanzien van de Detective en thrillergids

Zoals elk jaar heb ik ook nu weer uitgekeken naar de Detective en thrillergids (D&T). Het is voor liefhebbers van het genre toch altijd weer een klein feestje. Na kritische lezing van enkele oordelen uit deze editie heb ik daar een gemengd gevoel aan overgehouden.
Ik ben niet onverdeeld enthousiast over de oordelen en de keuzes. Dit zal ik motiveren, maar ik kan mij alleen maar beperken tot de boeken die ik zelf heb gelezen.

Waarderingen

Er zijn wat waarderingen en onderbouwingen die ik merkwaardig vind.

De roof – Daniel Silva
Dit boek krijgt 4 sterren. Een prachtig plot dat geraffineerd wordt uitgewerkt, met een sympathieke speurder volgens D&T.
De plot is niet geraffineerd. Wat begint als een “gewone” moord groeit op welhaast groteske wijze uit tot de kans om in te grijpen in de loop van de mondiale geschiedenis. Dit is naar mijn mening monstrueus en verre van geraffineerd.
Een sympathieke speurder??? Een gewetenloze topspion die zonder terughoudendheid mensen manipuleert om zijn doel te bereiken. Een man die er niet voor terugdeinst om een moordenaar van de maffia, een man met erg veel bloed aan zijn handen, in te schakelen om de reputatie van een vage vriend te redden Ik ken mensen die ik sympathieker vind. Of zou dat komen omdat hij zo schattig meeleeft met zijn zwangere vrouw?

Best goed, maar 4 sterren??

Ultimatum – Daan en Thomas Heerma van Voss
Ook dit boek krijgt 4 sterren. Zinderend en goed geschreven volgens D&T.
Het is niet zo zinderend. Ik heb nou niet bepaald nagelbijtend van de spanning dit boek gelezen. Het tempo lag wel hoog, was soms zelfs gehaast maar zinderend? Nee, dat niet.
Goed geschreven? Een stijlbloempje zal ik noemen: “lijken met een veelal verminkt gezicht”. Dit is krom. Zet veelal een woord naar voren en de zin klopt wel.
Het motief van de dader is erg mager en vergezocht. De aandacht die de zaak in de media krijgt noemt ook D&T ongeloofwaardig.

4 sterren lijkt dan wat aan de hoge kant.

Lustmoorden –David Mark
Krijgt 3 sterren. In de onderbouwing geen negatief woord. Conclusie zelfs: een vakkundig geplotte politieroman met een mooie, onverwachte twist aan het einde.

Een beoordeling met 3 sterren lijkt dan wat magertjes.

Tot zover over de oordelen. Natuurlijk is ook de D&T subjectief, maar het oogt toch niet altijd even consequent en goed gefundeerd. Jammer.

Keuzes

Dan de keuze voor sommige boeken.

Hemel boven Londen – Hakan Nesser
Waarom staat dit in de D&T?? De auteur heeft nota bene zelf aangegeven dat dit boek geen thriller is. Wordt het dan opgenomen omdat de uitgever (om commerciële redenen?) het een literaire thriller wenst te noemen?

Best een goed boek, maar in de verste verte geen thriller. In de gemiddelde Shakespeare komen meer moorden voor. Ik heb die boeken nooit gekwalificeerd zien worden als thriller.

In huis met een seriemoordenaar – Jan en Sanne Terlouw
Op ware gebeurtenissen gebaseerd boek. Behoorlijk goed geschreven, intrigerend, fascinerend, allemaal waar. Maar een thriller? Als dat zo is dan zouden ook de boeken over bijvoorbeeld de Amsterdamse onderwereld van Marian Husken en Hendrik Jan Korterink thrillers zijn.

Alles overziend kom ik tot de conclusie dat ik iets minder overtuigd ben geraakt van de toegevoegde waarde van D&T.
Sterker nog: ik kan blijkbaar beter bouwen op de recensies van de door mij gevolgde Hebbenrecensenten en -lezers dan op die van de D&T.

Spring naar toolbar