Hay van den Munckhof

  •  

    Iets meer gist graag

    Gist heeft vele eigenschappen. Eén daarvan is dat je het kunt gebruiken om brood luchtiger te maken. De andere ingrediënten zijn zonder dat niet genoeg, je hebt meer nodig om het op sm […]

    • Meerdere verhalen, wel goed uitgewerkt maar zo samengeperst, bij tijden bijna zakelijk. Dat is best jammer, want verder is het OK. Misschien de valkuil van meer mensen die beginnen met romans schrijven: te veel willen terwijl het goed uitwerken van één verhaallijn al meer dan genoeg zou zijn voor een prima thriller. Ofwel: genoeg potentie en ik heb goede hoop dat een volgend deel anders wordt aangepakt, want plot uitwerken dat is goed gelukt.

  • Samen gedeeld: seizoenen, boeken, muziek.
    De sleutels, de theekopjes, de broodmand, lakens en een bed.
    Een uitzet van woorden, gebaren – meegebracht, gebruikt, verbruikt.
    De huisregels gevolgd. Gezegd. Gedaan. En […]

  • Laten we er even van uitgaan dat ik hier woon,
    dat ik hier geboren ben, dat mijn ouders hier steeds
    een winkel hadden, en dat ik een leuke plek weet
    in de rue du Temple, met een knappe meid aan de toog –

    ik kom e […]

  • Vanavond versloeg ik mijn vader.
    We keken op van het spel, gezichten
    van yoghurt, mijn hoofd zo leeg
    als een leslokaal ’s zomers.
    Het zijne ook, volgens mij.

    Van alles wat niet kan, was het
    onmogelijkste g […]

  •  

    De kilte maskeert het verdriet

    “Het leven verandert snel.
    Het leven verandert van het ene op het andere moment.
    Je gaat aan tafel en het leven dat je kent houdt op.
    De kwestie van het zelfmedelijden.”

    Zo begi […]

  • Als mijn moeder ’t huis uit gaat,
    mij op alles passen laat,
    kijk ik rustig om me heen,
    ben ik niet alleen.

    Want Bertha is bij me,
    waar ik ga, gaat zij,
    waar ik sta, staat zij.

    Als er ’s nachts figuren zij […]

  •  

    Papierpletter als schatbewaarder

    De Tsjech Bohumil Hrabal put blijkbaar graag uit eigen ervaring bij het schrijven van zijn boeken. Eerder las ik Zwaarbewaakte treinen; aan het einde van de Tweede […]

  • Verliefdheid is: het vreemde pad betreden
    waarbij geen richting staat. Wel paddestoelen
    die waarschuwen voor drijfzand, modderpoelen.
    Fata morgana’s dienen strikt gemeden.

    Je draagt een rugzak van het merk […]

  • Een junimorgen als het te vroeg is
    om te ontwaken en te laat om weer in te slapen.

    Ik moet eruit, het groen in dat vol zit met
    herinneringen, ze volgen mij met hun blik.

    Ze zijn onzichtbaar, ze smelten […]

  • Sommigen –
    ofwel niet allen.
    Zelfs niet de meerderheid van allen, maar de minderheid.
    De school waar het moet en de dichters zelf
    niet meegerekend,
    zullen dit er ongeveer twee op de duizend zijn.

    Houden van – […]

  • We liepen om en om een dodenmars
    overdwars over een grafheuvel
    waaronder mijn overleden hamster lag.
    We zeurden niet, maar zeken wel
    onze jongensblazen leeg
    terwijl de wereld innig zweeg.

    Onze kragen propten we […]

  • De pantippel werd geboren
    Op een mooie dag in mei,
    Met een arendsneus van voren
    En een ezelsoor opzij.

    Toen hij nauwelijks dertien jaar was
    Zond zijn moeder hem naar zee,
    En omdat hij niet goed gaar was […]

  • De dichter doet alsof.
    Hij doet dat zo compleet
    dat zelfs de pijn die ‘m echt trof
    door hemzelf verzonnen heet.

    En zij die zijn gedicht dan lezen,
    zien in de gelezen pijn
    niet de echte en niet deze,
    maar in wezen […]

  •  

    Klucht in donkere tijden

    De Tsjech Bohumil Hrabal wordt beschouwd als één van de grootste schrijvers uit Oost-Europa. Zijn schrijfcarrière kwam pas echt op stoom vanaf 1962, hij was toen al achtenveertig. Hij […]

    • Dank je! Ik heb dat ook gezien. Inmiddels heb ik ook Al te luide eenzaamheid uit, uit dezelfde bundel. Moet daar nog iets over schrijven, maar is van vergelijkbare kwaliteit.

    • De vrouwen spelen niet zo’n grote rol, zijn als personage in het verhaal niet zo prominent. Ik zou het niet vrouwonvriendelijk willen noemen, dat zou het naar mijn mening wel zijn als er neerbuigend of beledigend over ze wordt geschreven, dat is niet zo.

    • Ik heb dat over Oost-Europa van de achterflap. Ik begrijp wat je wilt zeggen en er zit zeker wat in. Van Tsjechie kan ik mij dat nog wel voorstellen. De mensen daar zijn vrij internationaal georienteerd, spreken (weliswaar met enige moeite) Duits en Engels, ze proberen het in ieder geval. Over Hongarije denk ik anders: daar proberen in het Engels of Duits iets duidelijk te maken is vaak onbegonnen werk. Zelfs op een internationaal bungalowpark was het hopeloos, gesprekken, ook in de receptie, bestonden vooral uit veel handgebaren en veel lachen. Zelfs in Boedapest was het geregeld moeizaam, een biertje bestellen lukte nog wel maar veel meer dan dat zat er niet in. Hongarije maakte op mij geen westerse indruk.
      Maar goed: dat van Hrabal snap ik, maar als de uitgever het zegt….

  • Op een middag in september
    stond mijn vader in de tuin.
    De schaduwen waren lang.
    Aan zijn voeten onze oude bruine kip

    die Marjo heette. Mijn vader
    was goed gekleed, rookte een sigaret.
    Zal ik koffie zetten? […]

  •  

    Gevecht met de wanen

    Vertaler Jef Rademakers is met succes bezig om te voorkomen dat werken van Arthur Schnitzler in de vergetelheid zouden geraken. Nu is ook het allerlaatste boek van deze auteur, Vlucht in […]

  • Er kruipt een meerval door mijn hersens
    die meer dan een meter lang is
    en elke uithoek daar verkent.

    Ik voel hem kronkelen en woelen.
    Hij voedt zich met mijn gedachten.
    Haalt alle zuurstof uit mijn bloed.
    Ik hang […]

  • Het is oorlog in mijn hoofd en het is oorlog
    in de keuken waar mijn kinderen niet lusten

    wat ik voor ze kook. Zij weten zich niet
    te wapenen tegen de vaders die in mij

    opstaan met hongerwinter in de keel.
    Ik […]

    • Hoi Hanneke, ik zie het blokje gewoon staan. Kan het aan je browser of beveiligingsinstellingen liggen?

  • Jan schreef een nieuw bericht, Zo bloot – Jordi Lammers 2 weken geleden

    dit blijft er over
    als je steeds verder doorloopt
    een stille stad, duizend lichtjes in de verte

    lagen we ooit zo bloot op de bergtop?

    misschien ligt het aan je navel
    aan mijn oor op je buik
    maar ik hoor […]

  • Ik was ruimschoots op tijd.

    Uiteraard. Als er iets niet
    kan wachten dan is het wel
    een dood mens in een kist
    waar aarde overheen moet.

    Had ik een jas gedragen
    – het was onverwacht warm
    voor de tijd van het jaar […]

  • Meer laden
Share
Spring naar toolbar