Hay van den Munckhof

  • ‘liefste’, schreef hij op een blauw
    papier, en daarachter een dubbelpunt
    als haar oogopslag:

    en op een wit blad
    schreef hij niets,
    heel lang.

    en op een rood blad schreef hij:
    ‘je lippen zijn.’

    toen hing ie ze a […]

  • Er valt weinig licht op de wijzers
    die ons door de avond heen
    steeds een zet vooruit geven
    al tikt in de spiegel de klok terug

    zien we nog net dat de tijd
    van praten wel voorbij is
    met de jas al aan staand een […]

  • De bakens die de mens achterlaat
    in een zee aan artefacten
    zullen naast nog onversleten plastic
    beton en baksteen zijn.

    Al het fijne, het ooit bedachte
    Nescio, Nijinsky, Da Vinci, Bach
    legt het af tegen kunststof […]

  •  

    Marente de Moor krijgt Jan Wolkers Prijs voor Foon

    Marente de Moor krijgt dit jaar de Jan Wolkers Prijs voor haar roman Foon. De prijs voor het beste natuurboek werd uitgereikt door Karina Wolkers, de weduwe […]

  • Je opent je deur

    Hun glimlach overtuigt je
    weer
    van je bestaan
    Camouflage op wangen
    en voorhoofden
    Je laat ze binnen
    de kat ontsnapt
    ze stormen de trap op
    openen alle kasten en boeken
    een gesprek volgt
    min of […]

  • Maar we hebben niets te klagen,
    Dat zei jij zo vaak…moeder
    Maar ik kon niet zoveel leuks aan het leven ontdekken
    Zoveel was er niet om dankbaar voor te zijn
    We zaten als haringen in een ton

    Maar het leven was z […]

  • De rijm stijgt dampend uit de weiden
    tot sluiers om de zon
    die tussen de lentetwijgen
    een japanse allure krijgt.

    pirix pirix tjuwie tjuwie tjitjuwuwu
    tlie tluu tlie tiriktiping tjulilililili

    Melkauto’s in de […]

  • Bramen langs de spoorbaan en kamperfoelie.
    Ik leg mijn oor op de rails en ruk
    net op tijd mijn hoofd terug.

    Mijn jeugd is onstuimig en vol avontuur.
    Hoewel ik geen straatvechter ben zoals hij.
    Al huist en woekert […]

  • Het is een heldere dag het is een donkere wereld
    tussen het groene gras is het vlees rood
    de mensen laten zich breken voor brood
    het is een donkere dag, het is een heldere wereld
    de mensen lachen en alles is […]

  • Jan schreef een nieuw bericht, Vrede – Leo Vroman 1 week, 1 dag geleden

    Wij herdenken onze doden
    Onze eigen stille tocht:
    Het zijn niet alleen de regels
    Kom vanavond met verhalen
    hoe de oorlog is verdwenen,
    en herhaal ze honderd malen:
    alle malen zal ik wenen.
    Het is zoveel […]

  •  

    Prachtige terugblik op een levenslange vriendschap

    Wallace Stegner is in dit deel van de wereld nauwelijks bekend. Er zijn slechts enkele boeken van hem in vertaling uitgebracht. In de VS is hij bekender. Hij […]

  • langs ons huis komen en gaan de treinen
    levenslijnen in de handpalm van een reus

    IJsselopwaarts lopen pelgrims fietspadasfalt
    vind je Jacobsschelpen slechts gebroken in het zand

    waar mijn dochter bergen bouwt
    de […]

    • Ja, ik zag inderdaad ook dat hij de voormalig stadsdichter was. Ik kende hem niet eerlijk gezegd, maar las een artikel over zijn nieuwste bundel, Wegenkaart. Ook te beluisteren op Spotify trouwens. Groeten, Jan

  • Als elke dag
    de hond hem uitlaat
    legt het dorp
    volledig stilzwijgen
    om hem heen

    Hij loopt langzaam
    om de thuiskomst uit te stellen
    en alles klopt:
    treinen passeren op schema
    spoorbomen werken correct
    avond en […]

  •  

    De wraak wordt gloedvol bereid en ijskoud opgediend

    Misschien wel het hoogtepunt in het niet misselijke oeuvre van Pierre Lemaitre is Tot ziens daarboven. Het is het eerste deel van een trilogie waarin de […]

  • Tuin weer slagroomtaart,
    hier en daar een wakkere
    krokus, kaarsje wegens
    het verjaren. Te mooi
    om aan te snijden met
    maat vierenveertig.
    Toch moet de vis gelucht
    onder het borstplaat
    van de vijver.

    Weer terug […]

  • Hoe klapt de laatste rode roos.
    Hoe weent de gaffel bitter.
    De laatste herders hoeden doos,
    En hijgend gast de fitter
    Het alvlees kliert, het schild kliert mee.
    Het kleine smal deelt vier door twee.
    De ree kent […]

  • Het was zo’n ochtend dat de wereld wel
    een warboel leek, waarin er om mij heen
    zo veel rumoer te horen was, dat geen
    geluid erbovenuit kwam. Elke tel

    vermoedde ik een opstand of een rel,
    maar nergens zag ik […]

  • Wanneer de herfst komt de opluchting. Men is tot in de grond
    vermoeid en leeggegeten, heeft te weids en onverhoeds gebloeid.
    Wie luistert beluistert de schrille zang van angst onder koepels
    van zomerzon. Het […]

  • vroeger omzoomden populieren de rivier
    met de wind mee bogen ze zich
    als geduldige legers over het water
    zoals hij eertijds boog over mijn wieg

    het werd hen jarenlang vergund te groeien
    in een willekeurige […]

  • Iemand die iedereen is op momenten
    dat men zowel een dame is als slordig wordt
    rondgebonjourd door de wind van gemis
    denkt de dingen bij elkaar, met elke stap

    verwaait zij en verzamelt zij zichzelf
    of iets dat […]

  • Meer laden
Share
Spring naar toolbar