Maaierstijd – Terry Pratchett

Maaierstijd Boek omslag Maaierstijd
Schijfwereld
Terry Pratchett
Fantasy
Boekerij
1995
Paperback
240
Venugopalan Ittekot

 

Het lijkt mij het lijkt mij hoor eens, de dood moet gewoon doorgaan, ja toch? De dood moet gebeuren. Dat is waar leven nu eenmaal om draait. Je leeft, en dan ben je dood. Dat kan niet zomaar ophouden, zei de Aartskanselier zakelijk. De Dood is gewoon spoorloos voor zijn eh opheffing moet worden gevreesd. Dit leidt natuurlijk tot ontwrichtende verwarring, zoals steeds bij het uitvallen van belangrijke openbare voorzieningen. De zojuist overleden tovenaar Windel Poens ontwaakt en bemerkt dat hij is teruggekeerd als lijk. Daar laat hij zich niet door kisten: hij sluit zich aan bij de Club van Herstarters. Intussen meldt zich ergens ver weg een lange, donkere snuiter bij een afgelegen boerderijtje en die blijkt me toch handig met een zeis! Dat komt de boerenweduwvrouw goed uit, want er moet nodig worden gemaaid Met de Dood der Ratten, Mevrouw Koek en nieuwe sokjes.


De Dood tijdelijk buitenspel

De boeken uit de Schijfwereld reeks van Terry Pratchett kennen meerdere lijnen. Ze hebben gemeenschappelijke kenmerken zoals de plaats waar het zich vaak afspeelt, de hoofdstad Ankh Meurbork, genoemd naar de gore rivier. Ook hoofdpersonen komen in meerdere lijnen voor. In Maaierstijd is het weer eens aan De Dood om de hoofdrol op te eisen en hij doet dat met verve.

Maaierstijd begint met een hilarische vergelijking van verschillende perspectieven op het begrip tijd. Het perspectief is voor een eendagsvlieg geheel anders dan voor eeuwenoude bomen. Voor De Dood lijkt de tijd oneindig te zijn. Tot hij te horen krijgt dat hij er ook aan moet geloven. Hij mag met pensioen en afwachten tot zijn opvolger hem komt halen als de korrels in zijn zandloper definitief naar één kant zijn gezakt.

Dan begint een rare periode. Dat heeft gevolgen voor de overleden tovenaar Windel Poens. Hij is dood maar wordt niet gehaald door De Dood. Wat nu? In arren moede meldt hij zich bij de Herstarters, een club die met vergelijkbare problemen kampt. Hij komt daar bijzondere types tegen, zoals zombies en andere ondoden. Een van de speciale types is een weermens die eens in de vier weken van wolf naar mens transformeert en dan merkt dat hij ongekleed is en dat een probleem vindt.

De Dood zelf komt terecht bij de boerderij van een weduwe. Hij biedt zijn diensten aan en wordt aangenomen na een merkwaardige sollicitatie. Hem wordt gevraagd:
“Kun je overweg met een zeis?”
“IK GELOOF DAT HET ANTWOORD DAAROP EEN VOLMONDIG JA IS”.
(De Dood spreekt in kapitalen) En dat blijkt. Op zijn eigen manier maait hij het hooi sneller dan wie dan ook. Wim Deur zoals hij zich noemt, hij moet toch wat want De Dood is niet een erg handige naam, doet op zijn eigen wijze wat klusjes en probeert een soort van sociaal leven op te bouwen.
Op de boerderij heeft hij wel wat aanpassingsproblemen. De haan heeft geheugenverlies en maakt wel geluid maar het lijkt niet op kraaien. Wim Deur legt even uit wat de haan moet roepen, kukeleku natuurlijk. Blijkt deze haan ook nog last te hebben van dyslexie.

Zo gaat Maaierstijd van de ene naar de andere kolderieke scène in de unieke, herkenbare  stijl van Terry Pratchett. Het is als een stripverhaal zonder tekeningen, die mag je er zelf bij denken. Het verhaal loopt min of meer chronologisch, maar er zijn meerdere verhaallijnen die elkaar in razende vaart afwisselen.

Het is een stijl die je moet liggen, maar zelfs al die je niet zo goed bekomt valt er genoeg te genieten in Maaierstijd. Behalve de hiervoor genoemde kolder kun je ook kennismaken met een echte helderziende, die antwoorden geeft op vragen die nog gesteld moeten worden, iets wat er op papier heerlijk lachwekkend uitziet. Maar ook met vreemde overpeinzingen als over de snelheid van het licht: hoe snel het licht ook is, het duister is hem voor geweest en wacht het licht op.

Na een paar wat mindere delen is Maaierstijd weer een klein hoogtepunt in deze reeks van deze Terry Pratchett.

 

Geef een reactie