Bloedwetten: Verlossing – Sophia Drenth

Verlossing Boek omslag Verlossing
Bloedwetten
Sophia Drenth
Fantasy
April 2017
Paperback
395


Neerlanders hebben hun angst verloren voor de bloeddrinkende Ath'vacii. Burgers gebruiken nu zelf gretig het pulver dat wordt vervaardigd uit Ath'vacii-bloed en bewonderen de machtige stem van een monsterlijke operazanger die eeuwen geleden onsterfelijk werd gemaakt.

Roan Storm is recent door de Ath'vacii tot het eeuwige leven veroordeeld. Hij verliest zijn grote liefde Maïa aan een sterfelijke mens. Samen met zijn staaljagers staat hij machteloos als zijn Bloedwet wordt misbruikt door zijn aartsrivaal.
Wanneer bloedhongerige mensen Ath'vacii beginnen aan te vallen en Maïa's leven in gevaar komt, valt Storm dieper dan zijn resterende vrienden ooit hadden kunnen vrezen.
Bloedwetten: Verlossing is een roman over liefde, loyaliteit en het omarmen van je duistere kant.


Eigenzinnige variant op vampierverhalen
Bij boeken die in eigen beheer worden uitgegeven is er een serieuze kans dat er van alles aan mankeert. Onzorgvuldig of foutief taalgebruik, verkeerde interpunctie, plotlijnen die niet of matig worden uitgewerkt en te platte karakters zijn voorbeelden waaruit het gemis van een degelijke redactie blijkt. Dat het ook anders kan zijn en het eindresultaat een meer dan acceptabel boek oplevert bewijst Sophia Drenth in Bloedwetten 2: Verlossing.

Verlossing is het vervolg op Vonnis en gaat nogal plompverloren verder waar de voorganger is geëindigd. In het eerste deel is raadsheer Roan Storm een fel bestrijder van de Ath’Vacii, vampierachtigen die zich in leven houden met bloed van anderen. Deze gemaakten leven tussen niet-gemaakten, hun potentiële prooien. Om chaos te voorkomen heeft hij een wet uitgevaardigd waarin bloed niet mag worden gestolen op straffe van de dood. Het heeft hem machtige vijanden opgeleverd. Het draaide erop uit dat hij zelf één van hen geworden.
Zonder deze kennis is het erg lastig om aan het begin van Verlossing de draad op te pakken en in het verhaal thuis te geraken.

Roan heeft het moeilijk als Ath’Vacii. Hij doet zijn uiterste best zich aan zijn eigen wet te houden en houdt zich in leven met zijn eigen bloed. Hij is eenzamer dan ooit. Hij hoort eigenlijk nergens bij en zijn grote liefde is onbereikbaar. Hij heeft een eenzame strijd te voeren, een strijd die er alleen nog maar zwaarder op wordt als de verspreiding van gedroogd bloed, pulver, legaal wordt verklaard. De Ath’Vacii zijn onderdeel van het gewone leven geworden, de anderen kunnen zich tegoed doen aan pulver, een goedje met een zekere positieve werking maar met vooral nadelen: het is verslavend en ontremt. De gebruikers worden toenemend agressief en er ontbrandt een steeds heviger strijd tussen gemaakten en niet-gemaakten. Het wordt een strijd die wel fataal moet eindigen. Zullen er overlevenden zijn en wie zijn dan de gelukkigen?

Verlossing is in essentie een min of meer herkenbaar verhaal over vampirisme. Het bevat herkenbare elementen en is in die zin weinig verrassend. Verlossing is wel onderscheidend in andere opzichten. Het verhaal heeft relatief veel diepgang door de politieke verwikkelingen en de schaduwkanten daarvan: bedrog, gekonkel, wisselende machtsverhoudingen en samenwerkingsverbanden, meelopersgedrag en opportunisme. Het element pulver is ook onderscheidend van de gangbare verhalen. De verslavende werking van het goedje, vergelijkbaar met harddrugs, en de ingrijpende gevolgen die dat heeft zijn fraai uitgewerkt.

Het is niet alleen maar hosanna. Sommige verhaallijnen zijn wat onevenwichtig, wat aanvankelijk belangrijk leek te kunnen worden wordt het toch niet en andersom. Ontwikkelingen zijn soms nogal schokkerig, van het ene op het andere moment kan er van alles gebeuren, soms nogal onverhoeds. Datzelfde kan van de karakters worden gezegd. Sommigen hebben wel heel weinig aanleiding nodig om een heel andere kant op te gaan in hun doen en laten. Het tempo behoeft hier en daar ook enige verbetering, soms is het net iets te traag en soms gaat het weer erg snel.

Maar: het positieve overheerst. Door (vrijwel) foutloos gebruik van taal, grammatica en interpunctie is Sophia Drenth in het landschap van de selfpubbers een aangename uitzondering. In verhouding tot het voorgaande deel heeft zij een positieve ontwikkeling doorgemaakt. Verlossing is evenwichtiger en minder wijdlopig dan de voorganger.

Mede door de extra’s ten opzichte van veel andere fantasy- en vampierverhalen steekt Verlossing boven het gemiddelde daarvan uit. Net niet genoeg voor een vierde ster maar er is maar weinig voor nodig om dat aantal wel te verdienen.

 

Share

Geef een reactie