Crossing Border 2016, deel 2

Twee geweldige Noren
Niet tegelijkertijd gelukkig, geen dubbelinterview. Achter elkaar, met een korte pauze, werden geïnterviewd Morten Strøksnes en Carl Frode Tiller.

Morten Strøksnes, geïnterviewd door Rosan Hollak
“Naar zee, op haaienjacht. Op zoek naar de Groenlandse haai, een soort die acht meter lang kan worden en meer dan een ton weegt. De man die ons meeneemt is de Noor Morten Strøksnes. Samen met een vriend ging hij in een opblaasbare rubberboot de zee op om dit monster te zien en schreef hij er een boek over, waarin de avonturen van deze haaienjagers afgewisseld worden met aanstekelijke overpeinzingen.”

De interviewster imponeerde in 2015 in een gesprek met Almudena Grandes. Haaienkoorts van Morten Strøksnes heb ik onlangs gelezen, zie mijn recensie, een intrigerend boek dat heel veel meer is dan een poging een fascinerende vis te vangen. Mijn verwachtingen voor dit interview waren hooggespannen.

morten-stroksnes

Links: Morten Strøksnes

Rechts: op het podium met Rosan Hollak

Onder: Haaienkoorts

stroksnes-en-hollak
haaienkoorts

Maar wat viel het tegen. Niet eens zozeer door de auteur, maar vooral door de interviewster die nauwelijks contact leek te hebben met Morten Strøksnes. Vooral aan het begin, als hij net een beetje op dreef kwam, werd hij onderbroken met vragen waar hij al naartoe aan het werken was. “You’re too impatient”, zei hij een keer, met wat irritatie in zijn stem. Hij nam daarna de ruimte om zijn verhaal te vertellen op de manier die hem goeddunkte en gaandeweg werd het beter genietbaar.

Het verhaal bleef helaas vooral beperkt tot de Groenlandse haai en de fascinatie voor dat bijzondere beest. De interviewster bood aanvankelijk nauwelijks de mogelijkheid het gesprek een andere kant op te sturen, pas aan het eind lukte dat enigszins. Erg jammer, want het boek gaat over veel meer dan de haai en het diepzeeleven: filosofische beschouwingen, literaire en poëtische verwijzingen en gedachten over hoe de mens verantwoordelijk is voor vernietiging van veel leven.

Dieptepuntje was de vergelijking met The old man and the sea waarop de interviewster een paar keer hintte. Met enig dedain werd dit afgedaan als de zoveelste poging om een gelijkenis te zoeken die er niet is.

En toch vond ik het boeiend, ik had graag meer van deze auteur willen horen.                            

Carl Frode Tiller, geïnterviewd door Arjan Visser
“Met de Noorse Carl Frode Tiller (1970) hebben we weer een multitalent op de Crossing Border-planken staan. Hij speelt in een rockband, heeft een masterdiploma in geschiedenis en schrijft korte verhalen en toneelstukken. Maar het bekendst is Carl Frode vanwege zijn boeken. In 2005 werd hij uitgeroepen tot een van de belangrijkste Noorse auteurs van onder de 35 en nu, tien jaar later, sleept hij nog steeds de een na de andere prijs binnen. Carl Frode wordt bij Crossing Border geïnterviewd over zijn nieuwste boek Kindertijd.”

Twee bescheiden mensen op een podium. Het lijkt de garantie voor een rustig half uur. Dat werd het ook, twee mensen die heel stil, bijna verstard, op hun stoel zaten. Het werd een echt gesprek, aandacht voor de inhoud, goede interactie en een interessante kennismaking met deze schrijver.

tiller-carl-frode
jeugdjaren
kindertijd
tiller-en-visser

Links: Carl Frode Tiller

Rechtsboven: Jeugdjaren

Rechtsonder: Kindertijd
Onder: Tiller met Arjan Visser

Het gesprek ging vooral over zijn tweede boek Kindertijd, deel 2 van de Omcirkeling trilogie. De trilogie gaat over een jongen, David, die zijn geheugen kwijt is. Op een oproep in de krant, gericht aan familie en vrienden, om hem te helpen dit weer terug te krijgen, reageren in deel 1  Jeugdjaren, drie mensen. In deel 2, Kindertijd, zijn het er ook 3. Uit wat Tiller vertelde kon je opmaken dat de boeken vooral gaan over de personen die reageren, mensen die in het leven van David een rol spelen. De titel van de trilogie is daarop gebaseerd, David wordt omcirkeld door de mensen die op zijn oproep reageren.

Tiller vertelde dat hij geen schrijfplan heeft als hij aan een boek begint. Zijn verhalen ontwikkelen zich min of meer organisch. Gevraagd naar het autobiografische gehalte, immers de verhalen spelen zich af in zijn eigen kleine woonplaats, vertelde hij dat er nauwelijks iets autobiografisch in zit. Uiteraard gebruikt hij wel een en ander uit zijn omgeving, maar er is niets te herleiden naar personen.
Deel 3 komt naar verwachting binnenkort uit.

Ik heb niets van hem gelezen, ken zijn naam, weet dat hij een goede reputatie heeft. Na dit interview gaat hij een reuzensprong maken in de rangorde op mijn nog te lezen lijst.

Geef een reactie