Spoorwegovergang – Hans F. Marijnissen

Als elke dag
de hond hem uitlaat
legt het dorp
volledig stilzwijgen
om hem heen

Hij loopt langzaam
om de thuiskomst uit te stellen
en alles klopt:
treinen passeren op schema
spoorbomen werken correct
avond en ochtend
spreken vanzelf, zonder hem

Had hij niet haar liefde
die warme kruik onder zijn jas,
dan was hij hier niet meer

Hij wacht onaangetast
zonder opgave van redenen
en overgave aan voortgang
bij de overgang
Als de bomen openen
aarzelt hij, als hij de rest
van zijn leven
voor zich ziet

Had hij niet haar liefde
die nagloeiende herinnering,
dan kon hij niet verder

De geur van de natte vacht
herstelt hem
“Braaf”, zegt hij “Kom!”
De hond weet de weg terug

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit:
Spring naar toolbar