Walvissen – C. Buddingh

Walvissen waren al heel vroeg mijn vrienden;
’t was net alsof ze echt glimlachen konden,
ironisch haast, alsof ze ’t best goed vonden
dat ‘k op hun rug de wereldzeeën doorkliefde.

 

Maar dat ’t natuurlijk wel een gunst van ze was,
En dat ik mij verder heel sjakies houden moest,
Anders zorgde één zwieper van hun staart
Voor een hoogst onverkwikkelijk zeemansgraf.

‘k Heb altijd ‘t grootst ontzag voor ze behouden,
veel lief en nog meer leed met ze gedeeld:
‘k buitelde met ze door de Behringzee,

Maar lag ook uitgeflenst naast ze op ’t dek.
Ze schijnen ieder jaar zeldzamer te worden.
‘k Hoop niet dat ik de laatste overleef.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit:
Spring naar toolbar