Het smelt – Lize Spit in De Morgen

Door dit boek glijd je als een mes door warme boter

In 2013 won de Kempense Lize Spit (27) de WriteNow!-wedstrijd. Sindsdien vochten alle grote uitgeverijen om haar te kunnen uitgeven. Met haar debuut ‘Het smelt’ overtreft ze de stoutste verwachtingen.

Een Kempens dorp omzoomd door weiden, een handvol boerderijen, een bos en een waterput die ’s zomers verkoeling biedt. Bovenmeer, waar Lize Spit haar debuutroman situeert, mag dan een fictief plaatsje zijn, het vertoont parallellen met Viersel, waar de schrijfster vandaan komt. De omgeving lijkt idyllisch, maar zo open en fris als de horizonten en de hemels er zijn, zo besloten en benauwend is het leven van de familie die de spil van Het smelt vormt.

Als de roman begint, op een gure decemberochtend in 2015, bevinden we ons nog in Brussel, waar de protagonist, Eva de Wolf, al jaren woont. Ze werkt in het onderwijs en is net als Spit 27. Eva is onderweg naar Bovenmeer, het dorp van haar kinderjaren. In de koffer van haar auto vervoert ze een reusachtige ijsklomp en op de passagierszetel ligt een foto van een dorpsjongen die in 2001 is gestorven. Al negen jaar is Eva niet meer in Bovenmeer gekomen, terwijl haar ouders er nog altijd wonen. Waarom is ze zo lang weggebleven, waarom keert ze nu terug en wat voert ze in haar schild?

Lees verderHet smelt – Lize Spit in De Morgen

De stad herboren – Anna Enquist

Liggend ontwerpt hij het stadsdak, prent
het patroon van bladloze takken tegen fel
blauw in zijn brein, dat bloemkooltje, leeg

nog en klein. Waakzaam ontvangt hij licht
en lawaai, zonder oordeel. Honden, motoren,
een boor. Ik duw zijn wagen en merk hoe hij

schift, niet meer schrikt, scheidt wat hem boeit
en wat niet. Hij verovert de woorden, hij groeit
en zit voor op mijn fiets. Hij vult zijn stad in

met herrie en troep, wil stil bij de vuilnis,
de veegwagen, roept de lantaarns aan,
verstomt bij de rijzende brug, wacht verheugd.

In anderhalf jaar ben ik om, heb ik hekel
en haat laten gaan, is er dankzij zijn geestdrift
een heldere lusthof ontstaan. In het park

gaan wij liggen op doodmoe gras, in de verte
murmelt de stad. We kijken tevreden omhoog,
hij en ik, door de takken van de plataan.

Eerst was er de zee – Tomas Gonzalez

Eerst was er de zee Boek omslag Eerst was er de zee
Tomas Gonzalez
Roman
Meridiaan
7 januari 2016
Paperback
176
Jos den Bekker

 

De jonge intellectuelen J. en Elena verlaten hun hippe leven in de stad om een nieuw leven te beginnen op een afgelegen tropisch eiland. Ze verlangen naar een eerlijk bestaan, zelfvoorzienend en terug naar de natuur.
Maar er ontstaan al snel scheurtjes in hun droom. Het paradijs verandert in een hel als noodweer, oplopende schulden, hun breekbare relatie, en zelfs de zee hen dreigen te vernietigen.
Een ironisch relaas van de rampzalige botsing tussen het gedroomde leven en de harde wekelijkheid.


Idealen aan gruzelementen

Eerst was er de zee, de eerste roman van Tomas Gonzalez, is inmiddels al ruim dertig jaar geleden voltooid. Het is een boek dat langzaam maar onstuitbaar aan erkenning heeft gewonnen en dat proces is nog steeds niet tot stilstand gekomen. In eerste instantie is het in eigen beheer uitgegeven, zonder dat daar door de auteur ruchtbaarheid aan werd gegeven. Het boek verwierf aanvankelijk faam in kleine kring. Enorm positieve reacties van recensenten en andere auteurs gaven de bekendheid een stevige impuls. Toch heeft het nog jaren geduurd voordat het in de westerse wereld is vertaald en waar het eveneens zeer goed is ontvangen. En nu is gelukkig ook Nederland aan de beurt om kennis te maken met dit bijzondere boek.

Lees verderEerst was er de zee – Tomas Gonzalez

De thigmofiel – Midas Dekkers

De thigmofiel Boek omslag De thigmofiel
Midas Dekkers
Non-fictie
Atlas Contact
11 december 2015
Paperback
124

 

Het is de plezierige tegenhanger van claustrofobie: thigmofilie, de liefde voor de kleine ruimte, het verlangen naar geborgenheid, grond onder je voeten, het gevoel dat wegkruipen de beste oplossing is. De kat doet het wanneer hij in zijn kartonnen doos gaat zitten, de kakkerlak die wegschiet tussen spleten in het hout, en de mens, wanneer hij in foetushouding onder zijn dekbed gaat liggen of zich terugtrekt op de wc. Midas Dekkers heeft begrip voor die kat, die kakkerlak, die mens. In een tochtige wereld vol licht, lucht en kale vlaktes, is het goed om je veilig te voelen. Dekkers schrijft en filosofeert met vertrouwde verve over het tastbare geluk op de vierkante meter.

Leuk boek voor tussendoor
Midas Dekkers is een bioloog met een voor gewone stervelingen lichtelijk dwarse kijk op de mensen- en dierenwereld en de manier waarop mensen met dieren omgaan en erop reageren. Hij doet daar graag verslag van in radio- en televisieprogramma’s en in gedrukte media. Inmiddels heeft hij ook al een flinke boekenproductie op zijn naam staan. De thigmofiel is zijn meest recente titel.

Lees verderDe thigmofiel – Midas Dekkers

Daag me uit – Lee Child

Daag me uit Boek omslag Daag me uit
Jack Reacher
Lee Child
Thriller
Luitingh Sijthoff
8 september 2015
Paperback
384
Jan Pott

 

Jack Reacher hoeft nergens heen en heeft alle tijd van de wereld. Dus een afgelegen stationnetje met de merkwaardige naam Mother's Rest lijkt hem een prima plaats om een zinloze tussenstop te maken.
Hij verwacht een paar stoffige, verlaten huizen te vinden, of een eenzame grafzerk. In plaats daarvan treft hij een vrouw aan die wacht op een vermiste privédetective. Plus een raadselachtig briefje over tweehonderd doden en een stadje vol zwijgende, wantrouwige mensen.
Weglopen zou makkelijk zijn. Maar dat is tegen Jack Reachers principes.


De meester laat nog eens zien hoe het moet

Daag me uit is het 20e deel in de reeks rond Jack Reacher. Na een paar mindere boeken vond Lee Child de tijd blijkbaar rijp voor een sterk jubileumnummer.

Lees verderDaag me uit – Lee Child

Mijn jaar in boeken

Hoewel het jaar nog niet helemaal voorbij is kan ik nu, 19 december 2015, wel alvast de balans opmaken van 2015.
Ik heb 90 boeken gelezen in allerlei soorten en maten. Circa de helft hiervan was geheel eigen keuze, een klein aantal heb ik gelezen als onderdeel van leesclubs en voor uitgeverijen.
Voor Hebban heb ik 38 boeken gelezen en gerecenseerd. In categorieën:
Thrillers 11. Een paar heel goede boeken, een daarvan is mijn nummer 10
Fantasy & SF 16. Gemiddeld van goed niveau met 1 absolute uitschieter, mijn nummer 2
Non-fictie: 11. Eigenlijk alleen maar goede boeken en toch niet een in de top tien. Reden: een boek moet mij ook emotioneel raken om hoog te kunnen eindigen, bij deze categorie lukt dat meestal niet.

Merkwaardigste boek: Sneeuwwitje van Donald Barthelme.
Leukste / meest humoristische) boek: Het transgalactisch liftershandboek van Douglas Adams
Tegenvallers. Die waren er zeker, maar misschien ook door de te hoge verwachtingen die ik vooraf had: Het zijn dus niet per se de minste boeken die ik heb gelezen. De drie grootste tegenvallers:
Ik ben pelgrim – Terry Hayes
Al wat schittert – Eleanor Catton
Het meisje in de trein – Paula Hawkins

Voordat ik mijn top tien ga neerzetten wat opmerkingen en conclusies:
Ik heb erg veel goede boeken gelezen, doch een aantal haalt niet eens de top tien. Om maar wat te noemen: Muidhond – Inge Schilperoord, De doden hebben geen verhaal – Gard Sveen. Made in Sweden – Roslund & Thunberg, Vingervlug – Sarah Waters, Blinde wereld – Ellen Heijmerikx.

Het valt ook op dat de top tien voornamelijk uit Europese auteurs bestaat, 8 stuks maar liefst, van wie twee Nederlandstalige auteurs, een oudgediende en een “aanstormend” talent.

Over de top tien: de top drie betreft verhalen die mij echt geraakt hebben en een diepe indruk hebben achtergelaten. Die volgorde staat wel vast. De nummers 4 tot en met 10: ben blij dat ik ze heb gelezen, maar hiervoor geldt dat de volgorde dagkoersen zijn, kan over een week zomaar anders zijn, hangt af van stemming en dergelijke.

Hier dan de top tien met links naar recensies:
10 Lustmoorden – David Mark
9 Legende van een zelfmoord – David Vann
8 Het hout – Jeroen Brouwers
7 Buzz Aldrin, waar ben je gebleven – Johan Harstad
6 De halfbroer – Lars Saabye Christensen
5 Een honger – Jamal Ouariachi
4 Serena – Ron Rash

3 Onbepaald door het lot – Imre Kertesz
Een boek waaraan ik nog regelmatig terugdenk. Onbeschrijflijke ellende in concentratiekampen bekeken door de blik van een kind.

2 De man die de taal van de slangen sprak – Andrus Kivirahk
Meteen ook de grootste verrassing. Bestempeld als fantasy, je moet toch wat, maar het past in zoveel categorieën. Fantastisch mooi verhaal, prachtig taalgebruik, beeldende beschrijvingen en enorm goed vertaald. Hopelijk worden de andere werken van deze man ook vertaald!

1 Manja, de vriendschap van vijf kinderen – Anna Gmeyner
Nummer 1, onbetwist. Ik moest echt even bijkomen na dit boek. Een exilroman, geschreven in 1938 in Londen. Het bewijs dat iedereen had kunnen en moeten weten hoe de Duitse samenleving eraan toe was in de jaren twintig en dertig. Wij hebben het niet geweten is niet vol te houden, te confronterend voor de Duitse samenleving, wellicht dat het daarom pas in 1984 in het Duits is uitgebracht.
Indrukwekkend verslag van het verval van de beschaving door de blik van kinderen en volwassenen in aanloop naar de tweede wereldoorlog.

Kom hier dat ik u kus – Griet op de Beeck

Kom hier dat ik u kus Boek omslag Kom hier dat ik u kus
Griet op de Beeck
Roman
Prometheus
27 oktober 2015
Paperback
336

 

Kom hier dat ik u kus is een roman over Mona, als kind, als vierentwintigjarige, en als vijfendertigjarige. Een verhaal over waarom we worden wie we zijn, geschreven met humor, scherpte en veel schaamteloze eerlijkheid. Over ouders en kinderen. Over kapotte mensen en hoe zij ongewild anderen ook kapotmaken. Over waar verantwoordelijkheid eindigt en schuld begint. Over geheimen en eenzaamheid. Over ziekte en zwijgen. Over de gevaren van sterk zijn. Over vergeten en niet kunnen vergeten. Over jezelf durven redden. En natuurlijk ook nog over de liefde. Omdat dat alles is wat we hebben, of toch bijna.


Je leven zelf richting geven valt niet mee

Kom hier dat ik u kus is het tweede boek van Griet op de Beeck. Net als haar eersteling is deze roman goed ontvangen en heeft het inmiddels al wat prijzen in de wacht gesleept.

Lees verderKom hier dat ik u kus – Griet op de Beeck

Het meisje in de trein – Paula Hawkins

Het meisje in de trein Boek omslag Het meisje in de trein
Paula Hawkins
Thriller
Bruna
6 mei 2015
Paperback
360
Miebeth van Horn

 

Rachel neemt elke ochtend dezelfde trein. Elke dag hobbelt ze over het spoor, langs een rij charmante huizen in een buitenwijk van Londen, en stopt daar altijd voor hetzelfde rode sein. Zo kijkt ze elke ochtend naar een stel dat op hun terras ontbijt. Ze heeft inmiddels het gevoel dat ze hen persoonlijk kent en noemt hen ‘Jess en Jason’. Hun leven – in Rachels ogen – is perfect. Een beetje zoals haar eigen leven dat ooit was.
Op een dag ziet ze iets vreemds in hun tuin. De trein rijdt gewoon weer door, maar voor Rachel verandert alles. Niet in staat om het voor zichzelf te houden, stapt ze naar de politie met haar verhaal, wanneer blijkt dat 'Jess' vermist wordt. Hiermee raakt ze niet alleen verwikkeld in de gebeurtenissen die volgen, maar ook in de levens van iedereen die erbij betrokken is. Maar wie is er te vertrouwen? Heeft ze meer kwaad dan goed gedaan door zich met deze zaak te bemoeien?


Wat een tegenvaller!

Een boek dat door de redactie van de Detective en thrillergids is uitgeroepen tot beste thriller van het jaar zorgt voor hooggespannen verwachtingen. De winnende boeken uit voorgaande jaren waren in het algemeen erg goede thrillers. Het meisje in de trein, het debuut van Paula Hawkins, maakt die verwachting in het geheel niet waar. Ondanks dat die verwachtingen al waren getemperd door de gemengde waarderingen en door het gegeven dat de auteur wegens gebrek aan succes is gestopt met het onder pseudoniem schrijven van chicklit.

Lees verderHet meisje in de trein – Paula Hawkins

Buzz Aldrin, waar ben je gebleven – Johan Harstad

Buzz Aldrin, waar ben je gebleven? Boek omslag Buzz Aldrin, waar ben je gebleven?
Johan Harstad
Roman
Podium
14 juni 2011
Paperback
480
Paula Stevens

 

Deze roman is muzikaal, overweldigend, en hartverscheurend. Ik heb iedere regel verslonden. Paolo Giordano

Als de relatie van de negenentwintigjarige tuinman Mattias strandt, besluit hij naar de Faeröer af te reizen. De eilanden waar geen boom groeit en die op de maan lijken. Eenmaal aan boord van de ferry gaat het mis. Mattias stort in en wordt wakker op een verlaten weg, doorweekt en om onverklaarbare redenen met stapels bankbiljetten op zak.


Mattias, nummer twee uit zelfbehoud. Hij kan niet anders.

“Het vereist enorme wilskracht, mazzel en vakkundigheid om eerste te worden. Maar er is een reusachtig hart voor nodig om nummer twee te zijn.” Dit is een van de vele mooie zinnen en het levensmotto van de hoofdpersoon, Mattias, in het boek Buzz Aldrin, waar ben je gebleven? van Johan Harstad.

Lees verderBuzz Aldrin, waar ben je gebleven – Johan Harstad

Wiskundigen mogen niet huilen – Gerardo Soto y Koelemeijer

Wiskundigen mogen niet huilen Boek omslag Wiskundigen mogen niet huilen
Gerardo Soto y Koelemeijer
Non-fictie
AUP
31 augustus 2015
Paperback
141

 

Hebben baby's al getalbegrip en hoe zouden we daar achter kunnen komen? Wanneer werden de eerste getallen geïntroduceerd? Kunnen we op de middelbare school niet zonder wiskunde? En wat is wiskunde eigenlijk? 'Wiskundigen mogen niet huilen' van romanschrijver en wiskundige Gerardo Soto y Koelemeijer is een wiskundeboek zonder formules, vergelijkingen of bewijzen. In dit boek vol prikkelende verhalen en essays neemt de grootste schaker aller tijden, Bobby Fischer, het op tegen de minstens zo talentvolle wiskundige Alexander Grothendieck. De Britse wiskundige Andrew Wiles, die het vermoeden van Fermat bewees, voert een strijd met voetballer Diego Maradona waarbij de vele parallellen in hun levensverhalen worden uitgelicht. 'Wiskundigen mogen niet huilen' is een verrukkelijke verzameling essays over wiskunde, geschreven met een filosofische blik.


Liefde voor het vak spat ervan af!

De naam Gerardo Soto y Koelemeijer zal niet bij iedereen een lampje doen branden. Toch heeft hij twee romans op zijn naam staan, Wiskundigen mogen niet huilen is zijn derde boek. Hij heeft literatuurwetenschap gestudeerd en is gepromoveerd in de wiskunde, een vak dat hij doceert op een middelbare school. In Wiskundigen mogen niet huilen blijkt hij ook een groot sportliefhebber te zijn en filosofie draagt hij ook een warm hart toe. Een man met veel interesses kortom, die mooi samenkomen in dit boek.

Wiskundigen mogen niet huilen bevat vijf essays over wiskunde, een vak dat door velen is verafschuwd, soms gehaat, en nou niet bepaald een vak waarvan je bij voorbaat verwacht dat daar een interessant boek over te schrijven valt, tenzij voor de liefhebbers. De auteur laat zien dat het wel degelijk mogelijk is. Het zijn stuk voor stuk zeer boeiende verhalen geworden die het lezen en herlezen meer dan waard zijn.

Het begint met de vraag wat wiskunde nou eigenlijk is. Daar is geen eenduidig antwoord op te geven. Vergelijk het met vragen als wat is wetenschap, wat is literatuur? Lastige vragen, moeilijk te beantwoorden. Zijn eigen antwoord vindt hij door een fragment uit een boek van Octavio Paz. In diens ode aan poëzie vervangt hij het woord poëzie door wiskunde. Dat maakt op fraaie wijze heel duidelijk hoeveel liefde hij voor het vak wiskunde heeft.

Een ander essay gaat over twee supertalenten: de fenomenale schaker Bobby Fischer en de geniale wiskundige Alexander Grothendieck. Hun levens kennen veel parallellen. Van jongs af aan zijn zij monomaan op zoek naar de schoonheid van hun vak, met een bezetenheid om de beste te willen zijn die voor gewone stervelingen niet te bevatten is. Maar ook: het ontsporen op latere leeftijd, gevolgd door een zelfverkozen isolement en een ronduit onmaatschappelijke houding.

Het voetbalgenie Maradona komt ook langs. In het essay dat aan hem en aan de wiskundige Wiles, beroemd door het bewijzen van het vermoeden van Fermat is gewijd, is ook de verklaring te vinden voor de bijzondere titel. En het is prachtig, alleen dat al maakt het boek de moeite waard.

Gerardo Soto y Koelemeijer heeft een hele toegankelijke stijl. Hij slaagt er wonderbaarlijk goed in om complexe problemen heel helder weer te geven. Het idee om de levens, de werken en de toewijding van geniale wiskundigen te koppelen aan dat van dito sporters is zeer geslaagd en goed uitgewerkt.
Wiskundigen mogen niet huilen is, ondanks het weinig toegankelijke van de hogere wiskunde, een voor velen geschikt boek geworden. Hoewel hier en daar wel wat vergelijkingen, formules en bewijzen voorbij komen is het niet erg technisch.

Uit alles blijkt dat de auteur een enorme liefde heeft voor het vak. Dit maakt hij vooral duidelijk in zijn slotpleidooi over het onderwijs, een pleidooi voor een andere vorm van doceren van dit vak. Het is een hartstochtelijke liefdesverklaring aan de schoonheid van de wiskunde, een pleidooi waardoor je spontaan (bijna) zin krijgt in differentiaalvergelijkingen en integraalrekeningen.

Website van  de auteur: volg de link

Spring naar toolbar