Van de meermaals bekroonde Jane Gardam verschijnen geregeld nieuwe vertalingen en dat is altijd iets om naar uit te zien. De laatste loot aan die stam is het oorspronkelijk in 2000 verschenen en onlangs in vertaling uitgebrachte Een lange zomer vrij.
Dictators, tirannen, leugenaars en machtswellustelingen. Ze zullen altijd weer opstaan en ze zullen er altijd weer in slagen om een groot deel van de bevolking te overtuigen van hun gedachten”goed”. Ook in deze tijd liggen de voorbeelden voor het oprapen. Telkens weer vraag ik mij af hoe het mogelijk is en hoe gemakkelijk velen zijn te overtuigen en / of misleiden. In Van kinderwieg tot soldatengraf tracht Kevin Prenger, die inmiddels al een flink aantal boeken over bijzondere aspecten van de Tweede Wereldoorlog heeft gepubliceerd, verklaringen te vinden voor hoe de Duitse bevolking zich heeft kunnen laten (mis)leiden.
Het is inmiddels zeventig jaar geleden dat William Golding debuteerde met Lord of the flies. Dat ging niet vanzelf. Nadat het door eenentwintig uitgeverijen was afgewezen, besloot Faber & Faber het in 1954 te publiceren. Het was niet meteen een succes. Dat werd het pas na vijf jaar toen het als paperback werd uitgegeven. Inmiddels is het rum vijftien miljoen keer verkocht. Het was het begin van een groots en veelzijdig oeuvre wat hem, enigszins verrassend gezien de concurrentie van onder andere Graham Greene en Anthony Burgess, in 1983 de Nobelprijs opleverde. Atlas Contact / L.J. Veen Klassiek heeft het opnieuw uitgegeven als jublieumeditie met een voorwoord van Stephen King.
Het heeft even geduurd, maar langzamerhand begint steeds duidelijker te worden dat bomen meer zijn dan wortels, een stam, takken en blaadjes of naalden. Deze levensvorm die naar schatting 370 miljoen jaar geleden ontstond, speelt een cruciale rol in de natuur. Zo zorgen ze voor zuurstof, nemen ze stikstof op en zijn ze belangrijke schakels in allerlei natuurlijke systemen. Nu is het zaak om deze kennis bij iedereen te doen landen en er als mens niet zo onnadenkend en onbeholpen mee om te gaan. Het boek Bomen van Carolyn Fry is daartoe zeer geschikt, het is een mooie inleiding in het belang van bomen.
Jacqueline Harpman (1929-2012) werd geboren in Etterbeek in België. Tijdens de Tweede Wereldoorlog vluchtte ze met haar familie naar Casablanca. Later werd ze psychoanalytica. In 1959 verscheen haar debuutroman en ze heeft daarna een flinke lijst romans geproduceerd. Ik die nooit een man heb gekend verscheen in 1995 en is onlangs in een herziene vertaling opnieuw uitgebracht door Orlando, een uitgeverij die inmiddels een aardige reputatie heeft opgebouwd met het (her)ontdekken van in de vergetelheid geraakte boeken en schrijfsters.
Het is een periode waarin Monica Sabolo het zwaar heeft. In huis gaat van alles mis, ze leeft in onmin met haar onderbuurman en tot overmaat van ramp dreigt ze te worden opgezadeld met de schulden die haar vader tijdens zijn leven heeft opgebouwd en die volgens Zwitsers recht overgaan op de erfgenamen, zijzelf en haar broer. Ze is toe aan een nieuw boek. Gezien de omstandigheden moet het een gemakkelijk onderwerp worden. Het resultaat zal Een clandestien leven worden, met als aanleiding de moord in 1986 door Action Directe op Georges Besse, destijds topman van Renault.
Soms zou je graag in de hoofden willen kijken van leden van een jury dan wel de juryrapporten willen inzien, al was het maar om kennis te nemen van de motivering en van eventuele discussies tijdens zo’n proces. Die wens dringt zich vooral op als een boek een prijs wint en je na lezing ervan niet begrijpt waarom. In dit geval gaat het om Lied van de profeet van Paul Lynch waaraan in 2023 de toonaangevende Booker Prize werd toegekend.
De meeste mensen zullen af en toe de behoefte voelen om een etiket te plakken op andere mensen. Het is gemakkelijk en het wekt de schijn van duidelijkheid. Als je Zo ben ik nu eenmaal! van Willem van der Does, hoogleraar Klinische Psychologie hebt gelezen dan besef je dat er geen sprake kan zijn van de gewenste duidelijkheid. Mensen zijn nu eenmaal complexe wezens.
Over hoofdpersonen die worstelen met hun geloof zijn al heel wat boeken verschenen. Zo veel dat je wel van goeden huize moet komen om je te kunnen onderscheiden van wat al eerder is geschreven. Jasper Christiaan doet in zijn debuutroman De openbaring een moedige poging daartoe.
Je hebt zo van die romans die heel goed in elkaar steken, die goed geschreven zijn en verder alles in zich hebben wat een goed boek nodig heeft en die je toch niet het maximale plezier verschaffen. Zo’n voorbeeld is Lessen van Ian McEwan. Dit zal niet lijken op een recensie maar meer op een persoonlijke leeservaring waarin ik dat zal toelichten.