Voor eens en altijd – Andreas Pflüger

Voor eens en altijd Boek omslag Voor eens en altijd
Jenny Aaron
Andreas Pflüger
Thriller
Xander Uitgevers
12 juni 2017
E-boek
399
Renee Vink

De Duitse Jenny Aaron behoorde tot de top van de politie, een van de allerbesten. Tot een missie in Barcelona catastrofaal mislukt en Jenny niet alleen haar zicht verliest, maar ook haar collega en geliefde Niko zwaargewond achterlaat.
Nu, vijf jaar later, heeft ze geleerd hoe ze in haar donkere wereld kan navigeren, maar wordt ze nog altijd gekweld door het verraad aan Niko. Als Jenny een telefoontje krijgt van haar ex-collega's uit Berlijn, die haar hulp bij het vinden van een seriemoordenaar nodig hebben, krijgt ze de kans haar eer te herstellen.
Wanneer Jenny ontdekt dat ze de dader beter kent dan ze ooit had gedacht, bevindt ze zich al in een razendsnel, bloedstollend kat-en-muisspel in de straten van Berlijn...


Wie wint het ultieme gevecht?
Andreas Pflüger is scenarioschrijver van onder andere Duitse krimi’s. Voor eens en altijd is zijn eerste thriller met Jenny Aaron in de hoofdrol. Zij is een nogal opvallende hoofdpersoon: bij een mislukte actie is deze topagente blind geworden. Vijf jaar later keert zij terug als verhoorspecialist en misdaadanalist.

“Voor eens en altijd – Andreas Pflüger” verder lezen

Heksen in de lucht – Terry Pratchett

Heksen in de lucht Boek omslag Heksen in de lucht
Schijfwereld
Terry Pratchett
Fantasy
Boekerij
6 maart 2014
Paperback
230
Venugopalan Ittekot

 

Wat je weten moet, meidje, zei Ootje Nack, is dat ze behalve een grote eggo ook nog een spiecholologie heeft. Hoezo een spiecholologie? zei Magraat. Heb je soms een boek gelezen? Ootje deed of ze het niet hoorde. Nou moet je opletten, zei ze. Zo dadelijk gaat ze vast zachtjes van tsj-tsj. Dat komt altijd na dat orengepeuter. Door de bank wil dat zeggen dat ze wat zit uit te broeden. Zorgen dat een dienstmeisje nou eens niet met een prins trouwt moet voor een heks annex petemoei toch een fluitje van een cent zijn. Als Opoe Wedersmeer, Ootje Nack en Magraat Knophlox naar het verre Waarland vliegen blijkt het toch niet zo eenvoudig te liggen Een Waarlandse voedoedame, die in een hutje op eendenpoten woont, bemoeit zich er ook nog mee, en dus krijgt ze het aan de toverstok met Opoe Wedersmeer. Enge avonturen in Vreemde Ketreien (met een kwakende keurvors)


De heksen naar vreemde contreien
De schijfwereld reeks van Terry Pratchett kent meerdere subreeksen die elkaar afwisselen. Eén van de leukere daarvan is met de heksen in de hoofdrol. Dit keer hebben ze een missie te vervullen waarvoor ze hun vertrouwde omgeving moeten verlaten. De dames komen van alles tegen wat hen onbekend is maar zolang de bezems het doen en zij hun vaardigheden kunnen toepassen is er geen vuiltje aan de lucht.

“Heksen in de lucht – Terry Pratchett” verder lezen

Vertel me het einde – Valeria Luiselli

Vertel me het einde Boek omslag Vertel me het einde
Valeria Luiselli
Non-fictie
Das Mag
2017
Paperback
132
Fiep van Bodegom, Merijn Verhulst

Vertel me het einde is het nieuwe boek van een van 's werelds meest spraakmakende schrijvers: Valeria Luiselli (Mexico-Stad, 1983). In Amerika wordt het 'de eerste must-read van het Trump-tijdperk' genoemd.
Terwijl Luiselli zelf op haar green card wacht, werkt ze als tolk bij de immigratierechtbank in New York. Ze luistert naar de verhalen van honderden Latijns-Amerikaanse kinderen die zonder ouders de Amerikaanse grens zijn overgestoken?en aan wie ze telkens dezelfde veertig vragen moet stellen. De antwoorden van de kinderen passen zelden binnen de lijntjes van de formulieren. Pijnlijk wordt duidelijk waar de naïeve realiteit van overheidsinstanties schuurt met de gruwelijke wereld die de kinderen ontvluchten.
Vertel me het einde is een prachtig en belangrijk kleinood dat je blik op de wereld op zijn grondvesten doet schudden.


Ook een papieren muur is wreed

Een muur tussen de VS en Mexico! Het is een bijna onvoorstelbare gedachte dat die er zou kunnen komen. Vertel me het einde van Valeria Luiselli gaat over kinderen die geen kant op kunnen. Een muur zou betekenen dat ze onherroepelijk knel komen te zitten tussen hamer en aambeeld. Zonder ontsnappingsmogelijkheid, zonder dat sprankje hoop op een iets betere toekomst..

“Vertel me het einde – Valeria Luiselli” verder lezen

De tranen der acacia’s – Willem Frederik Hermans

De tranen der acacia's Boek omslag De tranen der acacia's
Willem Frederik Hermans
Roman
De Bezige bij
November 2005
Hardcover
489

 

In puinhopen voel ik mij prettig, ergens ander hoor ik niet thuis, zegt Arthur Muttah, de hoofdpersoon in De tranen der acacia's. Toen het boek in 1949 verscheen, herkende een hele generatie zich in dit pessimistische levensgevoel.

De eerste grote roman van Willem Frederik Hermans, die opschudding veroorzaakte vanwege het zogenaamde onzedelijke karakter, ging over de naoorlogse actualiteit. Ruim een halve eeuw later is de actualiteit vanzelfsprekend veranderd. Maar de zeggingskracht van de roman is dat geenszins.

Want behalve een perfecte demonstratie van Hermans kijk op de wereld is De tranen der acacia's een schitterend en tijdloos portret van een ontwortelde jonge man die niet weet waar hij met zijn jeugd, ambities en onzekerheden heen moet. Op indringende wijze laat Hermans zien hoe Muttah zich door het leven ploegt, in conflict met zijn familie, modderend met zijn minnaressen, eenzaam, lusteloos en wellustig.


Over onthechting en de onkenbare medemens
Het tweede boek van Willem Frederik Hermans, De tranen der acacia’s, kende een moeizame start. Het heeft bijna twee jaar geduurd voordat het in het najaar van 1949 is verschenen. Er was nogal wat reuring over de inhoud en het was moeilijk om een uitgever te vinden die het aandurfde. In die jaren werd er nogal negatief gereageerd op het taalgebruik, het nihilisme van de hoofdpersoon en op de losbandige passages. Voor de lezer van nu is dat onvoorstelbaar, het is eerder nogal braafjes en heeft eerder de geur van spruitjes dan van iets pikants.

“De tranen der acacia’s – Willem Frederik Hermans” verder lezen

Een tweede kans?

Iedereen verdient een tweede kans, zo luidt het adagium. Gaat dit ook op voor schrijvers van boeken die mij niet zo goed zijn bevallen? In dit geval gaat het om Dan Brown. Van hem heb ik Het Bernini mysterie gelezen en ik heb mij hogelijk verbaasd over de hoge waardering voor dit boek. In De Da Vinci code ben ik begonnen maar ik ben snel afgehaakt wegens zeer matige stijl.

“Een tweede kans?” verder lezen